Stadsgids Bewaar

Verplichte vrolijkheid op een linnen tasje, rot toch op

Verplichte vrolijkheid op een linnen tasje, rot toch op
© Floris Lok

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag lees je hier haar column uit Het Parool.

In een samenleving die voortdurend hamert op positiviteit is het niet makkelijk toegeven dat je het lastig hebt

In de Starbucks op het Centraal Station staart een meisje star voor zich uit. Ze draagt zo'n hoge broek die jarenlang lang het toonbeeld van fout was, maar nu het symbool van extreme hipheid, en haar gezicht zou knap zijn als haar mond wat minder zurig stond.

'Kijk niet zo boos!' roept een Gerard Joling-lookalike, wat hem een intens nijdige blik oplevert. 'Bemoei je er niet mee,' krijst ze. Dan beent ze woedend de koffietent uit. In de snelheid kan ik nog net de zin lezen die op haar tasje staat. 'When you smile to the world, the world smiles back.'

Onbedoelde ironie, ik geniet er zo van. Momenteel kan ik wat dat betreft mijn lol op, want de spreuk is in. En spreuken die niet stroken met de realiteit werken altijd op mijn lachspieren. 'Keep calm'-koffiemokken die worden leeggeslurpt door ultragestreste bankiers. Instagramaccounts van Kim Kardashianlookalikes vol wijsheden als 'Natural is soooo beautiful'. Een vrouw in de dankbare leeftijd met gele Marlborovingers die haar vermoeide bonbonella's heeft verpakt in een strak T-shirt met de tekst hot chick. Ultiem geestig.

Tegelijkertijd verbaas ik me. Wat dacht het Starbucksmeisje vanmorgen toen ze haar tas pakte? Mijn vriendje heeft het uitgemaakt, mijn keel zit dichtgeschroefd, het liefst wil ik huilen maar door mijn optimistische tasje ziet niemand dat?

Zelf zou ik in een dergelijk humeur zo'n stichtelijk draagvod het liefst opeten en als braakbal aan de katten voeren. Ik kan ook woedend worden van Yogithee. Heel lekker, maar aan elk zakje hangt een labeltje met een tekst. The path is the destination bijvoorbeeld. Of: Happiness is taking things as they are. Telkens als ik zo'n holle frase lees, schreeuw ik in loeihard Amsterdams tegen mijn theekopje: 'Bepoal jij dat?!'

Eigenlijk had dat meisje gelijk met haar gesacherijn. Verplichte vrolijkheid op een linnen tasje, rot toch op. Zou het niet fijn zijn een tekst te dragen die bij je stemming past? Want dat is wat opvalt aan de spreukenrage: ze zijn zo happydepeppy. Nu ben ik van nature een blij ei, maar er zijn momenten dat de wereld schuurt en de zwaarte zich moeilijk laat verjagen. Waarom bestaat er geen tasje waarop staat: 'Ik heb het vandaag even niet makkelijk'?

Omdat we zo'n accessoire niet durven dragen? Gisteren las ik over Project semicolon. Steeds meer mensen die vechten met depressie, verslaving of zelfmoordgedachten laten een kleine tattoo zetten van een puntkomma. Dit om de wereld subtiel te tonen dat ze worstelen.

Het ontroerde me. Want in een samenleving die voortdurend hamert op positiviteit, de schouders eronder, tjakka en joepederdepoepzatopdestoep is het niet makkelijk toegeven dat je het lastig hebt. Niet makkelijk, maar het lucht op, net als dat het troost te lezen dat anderen ook niet altijd juichend door de straten schuimen.

We hoeven ons niet allemaal te laten tatoeëren, maar op duistere dagen wil ik best een theetje met de tekst 'Het leven is soms kut'. Want dat is pas echt taking things as they are.

Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie achter te laten of stuur een mail.