Stadsgids Bewaar

Aan de Poel (6,5)

Aan de Poel in Amstelveen
Aan de Poel in Amstelveen © Rink Hof

Het eten bij Aan de Poel in Amstelveen is goeddeels piekfijn in orde. Maar door de zeer onvriendelijke service voelen we ons niet welkom.

Ik roep de sommelier, die me niet-begrijpend aankijkt. 'Oja, wijn,' mompelt hij, en hij komt terug met een fles. 'Amarone,' blaft hij.

Aan de Poel

Handweg 1
1085 TS Amstelveen
020 3451763
Lunch: di-vr 12-14 uur Diner: di-za 18-22 uur
www.aandepoel.nl


Best
Ze serveren comfortabele, effectieve luxe in kunstige bereidingen.In het tuintje van kropsla, bloemkool en langoustine met truffelhollandaise was ik graag gaan liggen.

Minder
De benadering van de sommelier varieert van nurkse desinteresse tot onverholen minachting; ik heb nog nooit iemand aan tafel gehad die zó onaardig was.

Opvallend
Een onweerstaanbaar terras, met kabbelend water en uitzicht op het Amsterdamse Bos. We wanen ons ver van de stad.



6,5

Dit kan toch de bedoeling niet zijn: dat je veel geld uitgeeft aan lekker eten, en dan met zo'n rotgevoel vertrekt?' We hebben Aan de Poel net verlaten, en kijken elkaar vertwijfeld aan. Wat was er in godsnaam aan de hand?

Het begon zo heerlijk. Twee Michelinsterren, dus de keuken van dit restaurant is een omweg waard. Aan de Poel is luxueus ingericht met veel matzwart, kroonluchters en de allergrootste boeketten nepbloemen op aarde. We zitten op het terras, met fenomenaal uitzicht op het Amsterdamse Bos, kabbelend water en overvliegende zwanen.

Als mijn tafelgenote vraagt om een witte wijn, krijgt ze geen kaart of keuze, maar wordt een glas voor haar neus gezet. 'Wat is het?' roept ze de ober achterna. 'Sauvignon blanc,' zegt die kortaf. Op mijn vraag om een alcoholvrij aperitief wordt me jus d'orange aangeboden, de vervolgens aangerukte 'alcoholvrije cocktail' blijkt lauwe, waterige vlierbloesemlimonade met een muntblaadje en een sinaasappelschil erin (€6,50).

Dan komt chef Stefan van Sprang met de kaart. Hij legt met zichtbaar plezier het lunchmenu uit. Er zijn verder twee menu's van vier tot zeven gangen en een uitgebreid à la cartemenu. Voor al te avontuurlijke gerechten moet je niet bij Aan de Poel zijn, het is goed uitgevoerd en elegant gepresenteerd toprestauranteten: veel dure ingrediënten met status, veel kunstige bereidingen. Een chique, veilige keuze voor een zakenlunch of een romantisch diner. Wij kiezen het zesgangenseizoensmenu (€78) en het favorietenmenu met signature dishes (€92).

Samoeraizwaard
Na drie keer vragen komt de wijnkaart. Mijn tafelgenote vraagt of de sommelier haar kan adviseren. Hij schenkt haar een glas Touraine bij de amuses, en daarna niets meer. Vragen over de gerechten worden kortaf, of helemaal niet beantwoord. Het bruiswater dat we bestellen wordt een eindje verderop gezet en vervolgens niet bijgeschonken. Zelf maar even halen dan?

De prachtige gerechten volgen elkaar intussen in een prettig tempo op. Tonijn, paling en appel met krokante uienringen en avocado wordt als een soort samoeraizwaard op een houten houder gepresenteerd; er is dungesneden entrecote in donkere ponzu (een hartig-frisse Japanse saus), heerlijke langoustine met bloemkool, truffelhollandaise en malse sla, twee soorten krab met foie gras.

De lucht betrekt ineens snel boven de Poel. Als we halverwege ons derde gerecht zijn, begint het te regenen. Het buitengebeuren wordt door de bediening fluks geëvacueerd, maar tot onze verbazing wordt ons niets gevraagd. Dus we eten rustig door, hoewel de regen onder de parasol door op onze borden waait. Pas na een kwartier (borden leeg, glazen leeg, brood en haren nat) komt iemand kijken hoe het gaat. We verhuizen naar binnen en krijgen geen nieuw brood. 'Kunt u mij nu misschien een glas wijn inschenken bij het volgende gerecht?' vraagt mijn tafelgenote, die al bijna drie gangen met een leeg glas zit. De sommelier kijkt alsof het een oneerbaar voorstel betreft: 'Ja, dat mag wel,' antwoordt hij een beetje vijandig, 'Maar u heeft toch geen restricties dan, ofzo? Dat u straks zegt: ik drink alleen maar wit? Dus mocht het rood zijn wat ik wil schenken, dan mag ik die ook schenken?' Bizarre opmerking. En de wijn komt niet.

Geïrriteerd
Na een wat tegenvallende pappige truffelrisotto, en een kroketje dat meer op een hartige cannolo lijkt, zijn de hoofdgerechten fijne, ongecompliceerde schotels: ossenhaas met lardo en paddenstoeltjes, lende van Black Angus met zoetzure wortel en een specerijachtige crème. Nu nog die beloofde rode wijn. We wenken een ober, die geeft geen sjoege. Ik roep de sommelier, die me niet-begrijpend aankijkt. 'Oja, wijn,' mompelt hij, en hij komt terug met een fles. 'Amarone,' blaft hij, terwijl hij zich alweer omdraait. Mogen we de fles nog even zien misschien? Zichtbaar geïrriteerd houdt hij hem voor het gezicht van mijn tafelgenote. 'Ja, is het goed zo?'

Wat gelukkig wel meteen komt, na gecompliceerde maar smakelijke desserts en koffie met uitstekende friandises, is de rekening: de sommelier legt 'm op tafel en blijft, pinautomaat in de aanslag, vlak achter ons staan. De drie flessen bruiswater die we dronken zijn vergeten, en ook het eerste glas wijn ontbreekt. Geheel tegen mijn gewoonte in houd ik mijn mond: we willen naar huis.

Misschien hadden we pech: ook aardige mensen hebben soms hun dag niet. Feit is echter dat er mensen zijn die lang sparen voor een maaltijd in een restaurant als dit.

Er wordt wat afgeklaagd over de service in de Amsterdamse horeca; vaak onterecht en soms terecht. Maar Amstelveen kan er ook wat van.