Grietje B. kwam er niet uit. Ze hing haar dochtertje op

STAPHORST - Ze voelde zich een slechte moeder, die het zwaar had met de opvoeding van haar vier kinderen. Ze kon ze niet bezig of rustig houden, of echt contact met ze leggen. Ze was zich bewust van haar problemen maar ze wist niet waar ze naar toe moest. Ze vroeg geen hulp, simpelweg omdat ze de weg niet wist.

De zaak Grietje B. toont hoe gesloten Staphorst is. Naar de buitenwereld, maar je praat ook niet met je buurvrouw, vriendin of zus over je problemen. Je stapt niet 'zomaar' naar je huisarts, de maatschappelijk werker of een therapeut. Problemen blijven verborgen in de schoot van het gezin. Zo was Grietje B. (29) immers ook opgegroeid met haar acht broers en zussen. Haar moeder om raad vragen, was er al helemaal niet bij. Van jongs af probeerde ze het, maar haar moeder gaf niet thuis. Problemen moet je zelf oplossen, kreeg ze mee.

Eenmaal gezegend met een gezin werd het leven niet anders. Haar man was van zes tot vijf naar zijn werk, kwam dan even eten en ging vervolgens aan het werk op de boerderij van zijn ouders. Grietje stond er bijna altijd alleen voor. Haar man voelde aan dat ze somberder werd en opperde dat ze leed aan een postnatale depressie. Grietje wilde er niet van weten. Haar moeder kon haar kinderen toch ook opvoeden en vriendinnen en familie ging het toch ook goed af, dus hoe kon zij er dan problemen mee hebben?

Grietje kwam er niet uit. Ze werd depressief en zag geen uitweg meer. Anderhalve maand voordat ze haar driejarige dochtertje Andrea verhing in het trapgat, had ze haar auto voor de trein willen rijden. Vlak voor het drama wilde ze met de auto het kanaal inrijden. Het bleef bij plannen de vier kinderen te vermoorden en de hand aan zichzelf te slaan.

Stil zat ze gisteren in het beklaagdenbankje. Voorin de zaal zitten haar man en familieleden. De rechter vraagt de vrouw naar die 15de juli. Ze had die dag niet meteen het plan haar kinderen wat aan te doen. Toch knipte ze een springtouw in vijf stukken en maakte er stroppen van: vier voor de kinderen en één voor haarzelf. Haar zoontje begon te huilen toen hij de strop om kreeg en bijna tegelijkertijd ging de bel: een neefje dat wilde spelen. Dat toevallige bezoek moet drie kinderen gered hebben. Voor Andrea was het toen al te laat.

''Een gezin gebroken, een familie ontredderd en Staphorst geschokt'' Advocaat Jacques Hovius heeft weinig woorden nodig voor het drama. Dat Grietje B. opzettelijk heeft gehandeld, bestrijdt de pleiter. ''Ze heeft in trance gehandeld. Tussen haar handelen en haar geestesgesteldheid zit een relatie. Borderline, aanpassingsproblemen en ook nog een postnatale depressie, terwijl haar omgeving dacht dat het wel meeviel.'' Een lange celstraf vindt de advocaat, die zijn verzoek om de zaak achter gesloten deuren te behandelen afgewezen zag, te ver gaan. ''Laat haar toch snel met haar behandeling beginnen.''

Een vrouw vol wantrouwen en minderwaardigheidsgevoel die in een isolement is geraakt. Zo karakteriseert de aanklaagster. Maar ook een vrouw die thuis nooit liefde kreeg en geen uitweg zag. ''Zij zelf en haar kinderen moesten dood.'' Tbs met dwangverpleging is geboden om Grietje te helpen. De aanklaagster eist zes jaar cel. ''Die straf is een vergelding voor haar daad. Geen straf vragen zou maatschappelijk gezien veel te ver gaan.''

Deskundigen achten behandeling noodzakelijk wegens de kans op herhaling. Grietje B. lijkt niet te schrikken van de eis. Toch hoopt ze op clementie. ''Ik zou het erg vinden als ik zo lang zonder mijn kinderen moet leven. Ik wil terug naar mijn gezin.'' (GPD)