'Een man met grijs haar, hij kwam vaker hier in de buurt'

AMSTELVEEN - De man die vannacht is opgepakt op verdenking van het doodschieten van een 28-jarige agente in Amstelveen, is 'een man van middelbare leeftijd met grijs haar die wel eens op bezoek kwam in een huis in de Piet de Winterlaan'. Dit zegt een bewoner van de Piet de Winterlaan.

Zijn verslag: ''Ik hoorde een droge knal waarvan je hoorde dat het geen vuurwerk was. Eén schot. Dat moet het moment zijn geweest waarop de agente is geraakt. Volgens mij was het rond elf uur. Ik keek na het schot eerst aan de voorkant van mijn huis. Daar was niets te zien. Even later ben ik naar buiten gegaan. Ik zag een zwarte BMW, raar geparkeerd. Iemand lag ernaast. Dat was de agente. Mijn achterbuurman was bezig haar te reanimeren. Het was meteen duidelijk dat het ernstig was. De agente was de man achterna gereden en was naar hem toe gegaan. Ze is poef, van dichtbij neergeschoten. Kansloos.''

''Toen kwam er een politiewagen, en nog één en nog één. De politiecollega's namen de reanimatie over. Het duurde, vond ik, lang voordat de ambulance kwam. Tien minuten? Wij zijn toen bij die achterbuurman naar binnen gegaan. Daar hebben we met de kinderen tot half vier gezeten. We mochten het huis niet uit omdat de schutter nog in de buurt was.

Heel eng, ook voor de kinderen. Bovendien ben ik, net als die man die de politie zocht, ook een grijze man van middelbare leeftijd en als agenten me in de tuin zagen zouden er geen vragen worden gesteld, zeiden de rechercheurs die bij ons in huis zaten. Degene van wie we denken dat het de schutter is, kwam vaker in de buurt. Die auto kwam hier vaker. Meer wil ik niet over hem zeggen. Hij had bekenden hier in de buurt. Wij hadden niet zo'n contact met de mensen in dat huis. Alleen als er een bal over de schutting kwam.''

''Uiteindelijk kwam er een arrestatieteam van de politie. Ik had zicht op het huis en zag politiemannen met helmen en al. Ik moest tijdens de actie blijven zitten en bij de ramen wegblijven. Geschoten werd er niet, ik hoorde ook geen geschreeuw. Ze hadden een sleutel van het huis. Om half vier vannacht mochten we naar ons huis terug.'' (ROB ROMBOUTS)