Familie vermoorde garagehouder: 'Rick zag nooit gevaar'

Twee keer twintig jaar celstraf voor de moord op garagehouder Rick Haster in Noord. De uitspraak heeft ook de nabestaanden verrast. Erkenning ja, voldoening nee. 'Voor ons is alleen levenslang genoeg.'

Angélica Stevens, vrouw van de vermoorde garagehouder Rick Haster (46), loopt marathons. Ze weet dus hoe het is: totale fysieke uitputting. Nou, zo voelde ze zich dus aan het eind van de zittingsdagen: alsof ze de marathon had gelopen. Totaal uitgewrongen. Mentaal en fysiek.

Alle details kwamen voorbij. Voor een buitenstaander al vreselijk, laat staan voor een nabestaande. Terug naar die 22ste februari 2008. Terug naar hoe de jongens verhaal kwamen halen over een haperende auto die Haster had verkocht, hoe de boel moest zijn geëscaleerd, de steekwonden, de vergeefse vluchtpoging, de tiewraps waarmee hij aan een motorblok werd vastgebonden en uiteindelijk de dood van haar geliefde. Hij is doodgebloed.

Terwijl al deze woorden passeerden, moest de familie toezien hoe de inmiddels veroordeelde Kenneth C. (17) nonchalant achterover hing, grappen met zijn advocaat maakte en kushandjes naar zijn moeder blies.

Slopend.

Nu zitten Monique Haster, de zus van het slachtoffer, en Angélica aan de eettafel voor een interview. Hierna willen ze rust. Even niks meer oprakelen.

Monique Haster weet wel hoe het klinkt: 'Garagehouder vermoord in Noord'. "Dan denken mensen toch: hij zal zelf ook wel niet pluis zijn." Rick Haster was juist heel erg pluis, zegt zijn zus. "Gewoon een eerlijke, hardwerkende kleine ondernemer." Geen type louche autohandelaar, maar een man met een uit de klauwen gelopen hobby. Een liefhebber van schokdempers, V-snaren en verlagingsveren.

Een sleutelaar. En dat zat er al jong in. "Mijn vader vertelde dat hij als klein mannetje hele speelgoedtreinen uit elkaar haalde. Dan lagen er overal onderdelen. Niemand geloofde dat die treintjes ooit nog zouden rijden, maar Rick schroefde ze gewoon weer in elkaar." Later, toen hij een jaar of veertien was, stortte hij zich op brommers. De garagebox onder het ouderlijk huis in Slotervaart werd zijn werkplaats, de lokale brommerjeugd zijn klandizie. Als hij niet aan brommers kluste, dan waren er altijd nog wielrennen en ijshockey. Later kwamen daar motorrijden en voetbal bij. School vond hij een stuk minder boeiend.

Angélica: Toen ik hem leerde kennen, had hij net zijn deelcertificaten van de havo binnen. Hij was 29 jaar." Ricks richting was al bepaald: hij wilde auto's opknappen en repareren. Hij haalde zijn diploma als tweede monteur, daarna die voor eerste monteur en uiteindelijk die voor apk-keurmeester. Nadat hij eerst bij een paar garages in loondienst had gewerkt, begon hij op 32-jarige leeftijd aan zijn droom: hij opende een garage in de Chrysantenstraat in Noord, vlak achter de Distelweg: reparatie, apk-keuringen en in- en verkoop. Angélica: "Hij was er altijd mee bezig. 'Even achter die handel aan,' zei hij dan, 'deze wagen kan ik niet laten staan.' Hij verzamelde álles! Mijn garagebox staat nog vol met motorblokken."

Zijn aanbod was vooral 'voor de kleine portemonnee', zegt Angélica. "Soms kwamen er mensen en die zeiden: 'Doe mij er maar eentje om de winter mee door te komen'. Dan wilden ze een autootje van zeshonderd euro, of zo." Of hij nooit bang was? "Nooit. Hij was goed van vertrouwen, hij zag nooit gevaar en hij zocht nooit de confrontatie." Volgens Monique had hij juist een kalmerende invloed op mensen. "Tegen een boze klant zou hij zeggen: Ga even rustig zitten, neem een kop koffie en lucht je hart."

Dat is juist zo ontluisterend, vinden de vrouwen. "Dit kan dus iedereen gebeuren. Twee wildvreemden komen je leven binne gewalst, maken alles stuk en je staat erbij en je kijkt ernaar," zegt Angélica, die achttien jaar met Rick samen was. Het zijn de dagelijkse dingen die er nu het meest inhakken. "Dan sta ik in de supermarkt een boodschappenwagen in te laden. Gegrild kippetje, nog wat aardappelen, beetje van dit, beetje van dat en dan ineens realiseer ik me dat ik al die spullen niet nodig heb. Ik heb wel eens staan huilen in de Albert Heijngangen."

"Wij waren echte huismussen. Veel werken en dan 's avonds lekker samen thuis. Toen was hij er ineens niet meer. Ik hield het niet meer thuis. De eerste maanden nadat het gebeurd was, vluchtte ik elke avond het huis uit - eten bij vrienden of familie. Maar dat was natuurlijk ook heel vermoeiend."

Veel slapeloze nachten, ook voor de moeder van Rick, die het nog steeds moeilijk vindt om hierover met buitenstaanders te praten. Monique zat 's nachts vaak stokstijf overeind in bed. Zeker in de beginperiode, toen ze steeds meer details van de politie hoorde en de reconstructie steeds meer een huiveringwekkende vorm aannam. Monique: "Dan zag ik alle gruwelijkheden voorbij flitsen. Gruwelijker dan wat ik zelf ooit had kunnen bedenken."

Het besef moest landen. Het was ook een nieuwe wereld, die van het rechtssysteem. Eentje waarover ze zich ook wel hebben verbaasd. Toen Angélica zich voor het eerst meldde bij de rechtbank op de Parnassusweg en ze zei dat ze kwam voor de zaak Rick Haster, stuitte ze op een lege blik. "'Die kennen we niet', antwoordde de receptioniste bot. Ik moest de namen van de verdachten doorgeven. Die kende ik niet, die wilde ik niet kennen en al helemaal niet uitspreken."

De familie voer blind op officier van justitie Dontje. De eis, zes jaar en tbs voor Kenneth C. en zestien jaar voor Martin M. (22), vonden ze 'enigszins teleurstellend', maar ze vertrouwden erop dat Dontje het onderste uit de kan haalde. Monique: "De uitleg van de officier was dat de rechter, bij een te hoge eis, zou kunnen terugvallen op het jeugdrecht."

De uitspraak was tegen elke verwachting in: twee keer twintig jaar. "Het voelde als een erkenning," zegt Monique. "Met dank aan het werk van politie en justitie. Zij hebben met hun onderzoek het pad geplaveid, zodat de rechter dit vonnis kon vellen. Toch, het is meer dan verwacht, maar voor ons is alleen levenslang genoeg." (MALIKA SEVIL)