'Dé Amsterdammer' woont alleen

AMSTERDAM - Amsterdammers wonen steeds vaker alleen. Ze wonen ook groter; per persoon nemen ze steeds meer vierkante meters woonruimte in gebruik. Ze hebben er ook meer geld voor over en verdienen meer.

Dat zijn conclusies van Kees Dignum van de Dienst Wonen, na twaalf jaar onderzoek van de gemeentelijke organisatie. Ze zijn vastgelegd boekje Ruimte voor Amsterdamse kwaliteit.

''Je ziet dat de stad groeit, de inwoners rijker worden, en dat ze beter gaan wonen,'' aldus Dignum.

De ontwikkelingen van de afgelopen twaalf jaar staan volgens Dignum haaks op de situatie die Egbert Ottens, de vorig jaar gepensioneerde directiesecretaris van de Dienst Wonen, beschreef in een boek over het wonen aan het begin van de vorige eeuw. ''Ik moet naar een kleinere woning omzien, want mijn gezin wordt te groot.'' De mensen waren zo arm, aldus Ottens, dat ze moesten bezuinigen op woonruimte als er meer monden te voeden waren.

De recente cijfers in het boekje tonen de revolutie aan. In 2007 telde Amsterdam honderdduizend minder mensen dan in 1970. (675.570 in 1985 was dieptepunt). Dat kleinere aantal mensen bewoonde vorig jaar bijna honderdduizend woningen meer dan in 1970.

De gemiddelde woningbezetting in Amsterdam bedroeg 2,9 in 1970 en 1,9 in 2007. Dertig jaar geleden waren drie personen per huishouden gewoon, maar tegenwoordig bewonen Amsterdammers nog niet eens met z'n tweeën een huis.

Het proces van verdunning, minder mensen per huis, gaat dankzij de welvaart door, zegt Dignum.

Het inkomen van de Amsterdammers daalde in de jaren zestig tegelijkertijd met de suburbanisatie. Mensen met een goed inkomen gingen buiten wonen. De groei van de stad in de jaren tachtig bracht aanvankelijk niet meer inkomen naar de stad: er kwamen alleen maar arme studenten en migranten.

Maar dat is veranderd, nu mensen met goede banen weer in de stad willen wonen. In 1995 behoorde de helft van de Amsterdamse huishoudens tot lage inkomensgroepen. Dit is gedaald tot 33 procent in het afgelopen jaar.

De woningnood blijkt moeilijk te bestrijden doordat iedereen groter of alleen gaat wonen, terwijl de woningvoorraad jaarlijks maar een procent groeit.

Dignum schrijft in het onderdeel tevredenheidsonderzoek niettemin dat geduld de Amsterdammer meestal naar een goed huis leidt.

En wat is dan een geschikt huis? Vanaf zeventig vierkante meter maken woningen volgens Dignum kans gewaardeerd te worden: ''Gemiddeld halen de Amsterdammers de grens van zeventig vierkante meter als ze veertig zijn.''
''De gemiddelde leeftijd bij tien jaar wonen op dezelfde woning is 49 jaar. En de waardering voor een woning begint boven het rapportcijfer 7,2 uit te komen als het gemiddeld aantal personen minder dan twee is na ruim vijftien jaar dezelfde woning te bewonen.''
En: ''Amsterdam is een stad van huurwoningen. Toch zie je dat het beleid, gericht op meer koop, langzaam effect sorteert.'' Eigenwoningbezit nam volgens de gemeente toe van elf procent in 1995 naar 27 procent in 2007.

Wat het onderzoek verder aantoont, is dat er duizelingwekkende volksverhuizingen plaatshebben. Dat betreft veelal mensen die nog maar kort in de stad wonen en snel iets beters vinden. Elke tien jaar telt Amsterdam 700.000 verhuizingen, bijna even veel als het totaal aantal inwoners van de stad.

Jaarlijks trekken 45.000 mensen van en naar de stad.

Nog eens tachtigduizend Amsterdammers verhuizen per jaar binnen de stad. (TON DAMEN)