T-shirtje

THEODOR HOLMAN

Als u dit leest, ben ik op weg naar New York. Ik ga daar een paar mensen interviewen en wat gebouwen bezoeken, en verder moet ik naar een of andere Gap-winkel om daar 'kleertjes voor een kind van één' te kopen.

Daar zie ik het meeste tegenop. Wat koop je voor een jongetje van één, dat nu pas een half is? Ik weet al niet wat ik voor een jongetje van 58 moet kopen.

''Gewoon, een leuk spijkerbroekje. Dat is toch niet zo moeilijk?''
Dat is wel moeilijk. Er zijn natuurlijk honderd spijkerbroekjes en hoe weet ik dan de juiste te kiezen?
Ook moet ik T-shirts en truitjes kopen, 'maar niet met een leuk opschrift'.

Dit omdat ik vlak na de geboorte een T-shirtje had laten maken met 'Fuck A...' erop, en dat heeft mijn kleinzoon nooit gedragen, omdat de ouders 'echt niet' inzagen wat de humor van die tekst was.

''Pap, soms denk ik dat je niet goed bij je hoofd bent. Ik weet wel dat je Allah bedoelt, maar dat ga ik toch mijn zoon niet laten dragen? Moet-ie vermoord worden of zo?''
''Het kan ook Fuck Ajax zijn of Fuck Armoede of Fuck All, dat is juist het leuke.''

''Niks leuks aan!''
Dus geen T-shirts met teksten, maar wat dan? Ik verdom het om kleren te kopen waarop roze konijnen of olifantjes geborduurd zijn. Daar heb ik een hekel aan, maar dat schijnt niet anders te kunnen.

''Waarom vind je dat stom?''
Daar heb ik geen goed antwoord op. Waarom denkt men dat kinderen van één op hun pyjama een geborduurd diertje wil hebben? Waarom niet geborduurde mensen? Die kent het kind.

Op een pyjama moeten tegenwoordig alle dieren van het oerwoud staan, en ik vrees dat dat is om kinderen al van jongs af aan een politiek correcte opvoeding te geven: ''Kijk, dat is een tijger, die wordt in zijn bestaan bedreigd. En dat is een papegaai, die komt al bijna niet meer voor in het wild, net zo min als deze olifant.''

Zo'n pyjama mag dan wel, maar Fuck A... niet!
Het beste is misschien toch het eerste het beste spijkerbroekje en het eerste het bes?te T-shirt te kopen. Kortom: zoals ik kleren koop voor mezelf.