Dal des doods
13-12-11 14:00 uur
column
THEODOR HOLMAN
Wesley Sneijder en Yolanthe Sneijder-Cabau hebben weer een Bijbeltatoeage op hun lichaam laten zetten. Het is een zin uit psalm 23, in het Engels: 'Even though I walk through the valley of the shadow of death, I will fear no evil.'
Waarom in het Engels? In het Nederlands heb je verschillende vertalingen. In mijn Bijbel staat: 'Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad.' Dat is toch eigenlijk mooier dan dat Engels?
De mooiste vertaling in het Nederlands vind ik trouwens die van Petrus Datheen uit 1566: 'Al waar 't schoon dat ik in 't dal des doods ginge, / en dat mij des doods schaduwe omvinge, / Ik vreze niet.'
En de berijming van Jan Kal bevalt mij ook: 'Hij weet mij in het rechte spoor te leiden, / trouw aan Zijn naam. De doodsvallei doorsteken /
beangstigt mij niet (...)'
Waarom net deze regel? De eerste regels van die psalm zijn meer op Wesley en Yolante van toepassing: 'De Here is mijn herder, mij ontbreekt niets.' De regels die zij voor eeuwig op het perkament van hun beider goddelijke lichaam hebben laten graveren, zijn uitermate somber van aard - zeker in het Engels.
Wesley en Yolanthe willen met deze zin uitstralen 'dat ze voor eeuwig bij elkaar willen blijven', zelfs al komen er moeilijke tijden. Ach, waren de trouwbeloften niet genoeg dan? Ze zijn nog geen anderhalf jaar getrouwd.
Yolante heeft nog een tatoeage op haar lichaam, namelijk: 'Te agradezco Dios por Wesley.' Ook weer in een vreemde taal. De vertaling luidt: 'Ik dank God voor Wes?ley.' Yolante gelooft volgens mij niet dat God Nederlands verstaat.
Wesley ook niet, maar die heeft een slimmere oplossing gekozen: hij heeft als dank een portret van zijn vrouw op zijn buik laten tatoeƫren. Mocht God niet kunnen lezen, dan weet hij wel bij wie Wesley hoort als de schaduw plotseling wegtrekt en hij en zij in het aangezicht staren van de dood en de bokken van de schapen worden gescheiden.
Zulke dingen ga ik toch denken.
Wat kan mij dit eigenlijk allemaal schelen? Dat weet ik niet, maar ik weet wel dat ik het erg benauwend vind. Ik zie een godenzoon verteerd door schuldgevoel.
Dat huwelijk, let op mijn woorden, duurt niet lang meer.