Het spel van de breedbekkikker

THEODOR HOLMAN

Is het strategische blijmoedigheid of wordt zijn frisse blik veroorzaakt door een trauma?

Ik heb het over Mark Rutte, die bij ons op het schoolplein elke keer applaudisseert voor degene die wel gekozen wordt bij het voetballen, en breed glimlacht als wij hem dwingen de bal uit de sloot te halen.

Niet dat hij irritant is, integendeel, hij is aardig, maar we begrijpen hem niet. Niet waarom hij zo vrolijk is en niet hoe hij ermee wegkomt.

Laten we wel wezen: nog nooit hebben we een minister-president gehad voor wie de democratie eerder een strandbal was dan een fundament van de rechtstaat. Toen hij de PVV ging gedogen, knabbelde hij natuurlijk enigszins aan onze heerschappij van volksvertegenwoordigers. Immers, hij sloot een deal op belangrijke punten en de overgebleven, onbelangrijke nootjes mochten onderling worden verdeeld. Je kon je voorstellen dat Mark destijds dit gedoogkabinet aan het publiek voorstelde als een gevaarlijke operatie - niet leuk, maar wel noodzakelijk. Het tegendeel was waar. Breed lachend werd een granaat in het publiek gegooid - alsof het een strandbal was.

Hetzelfde zie je nu bij de eurocrisis. Merkel en Sarkozy zeggen dat er meer macht naar Brussel gaat, en eigenlijk zeggen alle EU-vertegenwoordigers dat, behalve Mark. 'Nee hoor, niets van waar.' Ik zag hem die bal weer blijmoedig uit de sloot halen om de coalitie te redden, zodat we door kunnen voetballen.

Intussen brokkelde er weer, bijna onzichtbaar, een stukje van onze democratie af. Klapwiekend van vreugde legde hij het ons uit. En hij komt er dus mee weg.

Een referendum over het afdragen van macht aan Brussel wil Mark ook niet - Nederland zou nee stemmen waardoor Europa helemaal op zijn gat komt te liggen - dus daarin moeten we eveneens wat minder democratisch worden.

Mark kan misschien niet anders. Maar dan is de vraag: wat betekent 'democratie' nog voor hem?

Waar andere minister-presidenten het een ernstig of menselijk gezicht wilden geven, heeft Mark gekozen voor de pose van de breedbekkikker. Hij speelt een goedhumeurspel alsof het een stoornis is waaraan hij lijdt. De sloot blijkt straks een afgrond te zijn.'Ik haal de bal wel even, jongens,' lacht de breedbekkikker.