Deurmat
25-06-10 11:26 uur
column
THEODOR HOLMAN
Asscher stapt naar de politie. Hij wil precies weten welk raadslid er naar de pers heeft gelekt.
Inderdaad: er was geheimhoudingsplicht bij de gemeenteraadsvergadering over de voordracht van de nieuwe burgemeester. En inderdaad: die geheimhouding is geschonden.
Maar wie gelekt heeft, kom je niet te weten, tenzij je bange, onbetrouwbare journalisten hebt, of raadsleden die dapper zijn. Beiden hebben we niet.
Stel dat de dader bekend wordt, dan zou ik wel eens willen weten hoe voormalig advocaat Van der Laan deze dader zou hebben verdedigd.
Ik denk dat mr. Van der Laan tegenover de rechter zou hebben gezegd: ''Edelachtbare, tegenover u zit een moedig raadslid. Moedig, omdat hij heeft laten zien dat er tijdens zulke zogenaamd vertrouwelijke vergaderingen weliswaar iets wordt besloten, bijvoorbeeld dat mevrouw Jorritsma de voorkeur geniet, maar dat dat besluit niets voorstelt, want de raad gaat er ten slotte over, en die kiest toch weer iemand anders. Mij bijvoorbeeld.
Edelachtbare, verdachte heeft kortom laten zien hoe corrupt het in de achterkamertjes toegaat. Corrupt, omdat de mensen thuis denken dat er iets in die commissies wordt besloten, maar dat blijkt dus volkomen nonsens te zijn. Edelachtbare, verdachte heeft dus het algemeen belang gediend door naar de pers te lekken. Verdachte heeft namelijk ook aangetoond, dat die geheimhoudingsplicht niet alleen zinloos is, maar ook totaal overbodig.
Want edelachtbare, iedereen wist toch al dat ik het zou worden. U toch ook, mijnheer de rechter. Dat was toch al lang bedisseld. Cohen weg, ik er in. We hebben dat nooit zo duidelijk gezegd, maar het was wel voor iedereen helder.
Ik zou zeggen: so what? Edelachtbare. Spreek hem vrij.''
En ik denk dat de rechter dit raadslid onmiddellijk zou hebben vrijgesproken, want Eberhard van der Laan is een goede advocaat.
De Amsterdamse democratie, zo is weer eens gebleken, is een deurmat - gebreid van beloften, schijnbare openheid en handjeklap in achterkamertjes - waar de Amsterdamse politici hun voeten aan afvegen.