Ruiken

THEODOR HOLMAN

Mark hief zijn poot op en piste keurig tegen een autoband. Toen zag hij bij de Hofvijver ineens een heftig kwispelende Job aan komen lopen.

''Hallo,'' zei Job, ''mag ik even aan je kontje ruiken, Mark?''
''Je weet precies hoe mijn kontje ruikt; er valt dus niets nieuws op te snuiven.''

''Laat me nou even ruiken,'' zei Job.

Het irriteerde Mark. Arrogant liep hij door, terwijl Job z'n neus tussen Marks achterpoten stak.

Plotseling kwam Alexander de hoek om. Mark ergerde zich altijd aan diens Ikeakop.

''Hoi Mark, mag ik even aan je kontje ruiken?'' vroeg Alexander welbespraakt.

''Dat heeft geen zin! Ik zou als ik jou was eerst maar eens aan het kontje van Job ruiken!''
''Ik heb al aan Jobs kontje geroken! Dat ruikt goed! Het gaat om jouw kontje, Mark!''
''Fout!'' zei Mark, ''ik moet jullie kontje ruiken. Ik ben de grootste, ik ben de machtigste, dus ik ruik eerst jullie kontje! Begrepen?''
Alexander hief zijn poot op en piste tegen de pui van hotel Des Indes.

Ineens gingen de honden alle drie zitten, want daar kwam Femke aangetrippeld. Femke was de laatste tijd wat breder in de heupen geworden, maar dat stond haar goed.

''Hallo Femke, mogen wij even aan je kontje ruiken!'' vroegen Mark, Job en Alexander tegelijk.

''Alleen Mark mag even aan m'n kontje ruiken,'' zei Femke.

''Precies!'' zei Mark.

''Maar dan wil ik ook jouw kontje ruiken, Mark. Voor wat, hoort wat,'' zei Femke.

Zo gezegd, zo gedaan. Mark en Femke roken aan elkaars kontje en daarna roken Job en Alexander en Mark nog even aan elkaars kontje en toen togen ze het steegje bij De Denneweg in dat het Lissabon heet.

''Het spijt me,'' zei Mark, ''maar ik heb niets bijzonders geroken. Integendeel... en dan druk ik me nog beleefd uit.''

''We moeten niet te gehaast over elkaars kontje oordelen,'' zei Alexander.

''Laten we nou eerst eens kijken wat onze kontjes gemeenschappelijk hebben,'' zei Job.

Femke krabte zich eens.

Hoe kom ik hieruit? dacht Mark. Hij had zin een heel grote drol op de stoep te draaien.