Niets doen

THEODOR HOLMAN

Hij kwam thuis, zette zijn tas neer en zei: ''Ik wil er niet over praten.''

''Hoezo wil je er niet over praten?'' vroeg Bianca.

''Geen zin. Hoe is het met Amelie?''
''Je moet erover praten, Jan Peter.''

''Had ze het leuk op school?''
''Praat! Jan Peter!''
Hij ging in zijn stoel zitten, sloot even zijn ogen, masseerde zijn slapen en zei: ''Ze willen me allemaal weg hebben, maar zijn te beleefd om het te zeggen.''

Bianca knikte.

''Waarom knik je?'' vroeg hij.

''Niks... zomaar,'' zei Bianca, en ze stond op om de lege kopjes naar de keuken te brengen, maar Jan Peter zei: ''Waarom loop je nou ineens weg?''
''Niks... zomaar.''

''Nee... vertel... Ben je het met ze eens?''
''Dat zeg ik niet... Amelie had een leuke dag op school. Het was lente, ze hebben een merel getekend en ze hebben Kom mee naar buiten allemaal, dan zoeken wij de wielewaal gezongen.''

''Dat is geen lenteliedje, maar een zomerliedje...'' zei Jan Peter, ''... dan is de zomer weer in 't land...''
''Wat bedoel je?''
''Zo gaat het liedje ... Dan is de zomer weer in't land. Wielewaal is zomer... dudeljoo... dudeljoo zingt zijn lied... zomer...''
Bianca zweeg. Toen zei Jan Peter: ''Dus je bent het er eigenlijk mee eens... Dat ik weg moet.''

''Wouter die...''
''Ach, Wouter heeft helemaal niet gekozen voor zijn gezin. Zijn vrouw gaat vreemd, hij wil z'n huwelijk redden, dat is met Pieter van Geel ook zo...''
Bianca zweeg nu fanatieker.

''Ik sta achter je,'' zei ze toen en liep alsnog naar de keuken.

Jan Peter sloot weer zijn ogen. Wat moest hij doen? Weggaan? Blijven? Hij dacht aan Job en aan Geert. Hij dacht aan zijn partij. Aan zijn huwelijk.

Het was het beste om afscheid te nemen van de politiek.

Maar dan had hij vier keer gefaald.

''Het is het beste als ik doe wat ik altijd doe.''

Hij hoorde zijn alter ego vragen: ''Wat is dat, Jan Peter?''
''Gewoon. Niets doen. Stil blijven zitten. Het waait wel over.''