Meneer de president

THEODOR HOLMAN

Hij was nerveus, de demissionaire minister-president. Hij liep steeds weer het Torentje rond.

Hij wist dat HIJ zou bellen, Barack - hij mocht Barack zeggen - want het was aangekondigd door de ambassadeur, en het klinkt misschien gek, maar hij had zich erop gekleed: een mooi donkerblauw pak en zwarte, glimmend gepoetste schoenen - net als HIJ wel eens droeg.

''Telefoon voor u, meneer Balkenende.''

Daar was HIJ. Waarom zei die vervelende ambtenaar nu 'meneer Balkenende'! Hij moest 'meneer de president' zeggen, dat geeft autoriteit.

''Ik had graag dat je me in het vervolg meneer de president noemt, Johan!'' zei hij.

''Zeker, meneer Balk... meneer de president. Ik heb telefoon voor u.''

Waar kwam die onzekerheid nou vandaan? Tja, HIJ was groot, en het gesprek zou over Afghanistan gaan... tja...

''Ahum,'' kuchte Johan, ten teken dat iemand aan de andere kant van de lijn wachtte.

Hij wist het wel, hij kon HEM niet laten wachten. Maar dit is wel mijn moment, dacht onze minister-president; dit heeft Wouter niet.

Terwijl hij zijn das nog wat steviger tegen zijn keel duwde, besefte hij heel goed: dit gesprek zou in de campagne een grote rol kunnen spelen. Hij zou er steeds naar kunnen verwijzen en zeggen: toen ik HEM aan de telefoon had, zeiden WIJ... En wat zou Wouter jaloers zijn. Ja, ze dachten allemaal dat HIJ links was, maar HIJ was goedbeschouwd helemaal CDA! Daar moesten ze bij de PvdA maar eens goed van doordrongen worden.

''Meneer de president,'' zei Johan met een ironie die de minister-president gelukkig zelf niet hoorde, ''misschien moet u nu echt even degene te woord staan die zich aan de andere kant van de lijn bevindt, meneer de president. Hier is de hoorn, meneer de president.''

Wat klonk dat mooi, dat 'meneer de president'. Dit was zo'n heerlijk momentje, zo'n yes!-moment, zo'n moment waarvoor je het doet, zo'n moment om later aan je kleinkinderen te vertellen.

Hij pakte de hoorn, en zei: ''Yes mister president, with the president of the Netherlands.''

''Hai Jan Peter, met Jan des Bouvrie. Zeg jongen, kan jij iets voor me regelen?''