Wouter en Maxime

THEDOR HOLMAN

Wouter en Maxime zijn een aantal jaren geleden met elkaar getrouwd. In de kerk - al waren ze beiden van een ander geloof. Maar een jaar geleden zag je al de eerste barstjes in het huwelijk komen.

Maxime: ''Wouter doet dit niet, en dat niet, en dan zit hij maar te sippen en te sniffen en meteen huilen... Ik word gek van hem.''

Wouter: ''Nou, Maxime is gewoon onbetrouwbaar. Hij doet steeds iets anders dan hij zegt.''

In die tijd werd ik er als counselor bij betrokken. ''Jongens,'' vroeg ik, ''waarom zijn jullie ooit verliefd op elkaar geworden?''
En dan bleef het lang stil. Als counselor weet je dan, dat het eigenlijk al een verloren zaak is.

''Wat was het,'' vroeg ik toen, ''waarom jullie elkaar het jawoord hebben gegeven?'' En weer bleef het stil.

Ik moest ze eigenlijk steeds met lege handen naar huis sturen. Ze weigerden te luisteren.

De afgelopen maanden ging het snel bergafwaarts. Wouter belde vaak diep in de nacht met: ''Max heeft me weer geslagen!''

Of Maxime belde en zei: ''Wouter doet maar wat, hij zegt steeds iets anders.''

Gisteren is de boel echt uit elkaar geknald.

Het ging om een briefje  - wat precies weet ik ook niet, maar Maxime zei dat hij Wouter van die brief op de hoogte had gesteld. En Wouter zei dat hij van niks wist.

Nou, het porselein ging stuk tegen de muur. Geschreeuw, gehuil, verwijten.

Om twee uur vannacht was ik bij ze. ''Jongens, jullie moet kappen. Scheiden. Uit elkaar.''

''Nee, dat kan niet,'' zei Maxime.

''Nee, dat kan ik ook niet,'' zei Wouter,
''Waarom niet?''  vroeg ik. Maar ik kreeg ik alleen maar vage antwoorden: ''Ja, dat hoeft niet,'' of: ''Zo'n gedoe,'' of: ''Daar wordt niemand echt beter van.''

''Maar jullie hebben niks meer. Hebben jullie nog wel seks met elkaar?'' vroeg ik.

Toen bleef het weer heel lang stil.

''We hebben eigenlijk nooit seks gehad,'' zei Wouter uiteindelijk. ''Althans: niet met elkaar.''

En toen begon Maxime te huilen.