555

THEODOR HOLMAN

'Hallo Theodor, ga jij iets geven?''
''Nee.''

''Nee?''
''Nee!''

''Waarom niet?''
''Als ik zou geven, zou ik het niet zeggen.''

''Maar je hebt al gezegd dat je niet zal geven.''

''Wat zou ik dan moeten zeggen?''
''Nou, dan zeg je: dat zeg ik je niet.''

''Oké: dat zeg ik je niet.''

''Vind je het niet erg dan, wat daar is gebeurd?''
''Jawel.''

''Dan kan je toch wel zeggen: ik geef wat? Wat maakt dat nou uit?''
''Of ik iets geef, zeg ik je niet.''

''Dat is dus inderdaad: nee, ik geef niet. Nee, ik geef niet aan die kinderen die geen ouders, geen eten en geen drinken meer hebben. Nee, ik, Theodor Holman, met een goed salaris en een dikke buik, geef niets!''
''Ik zeg niet of ik geef of niet.''

''Waarom niet?''
''Dat gaat niemand wat aan. Ik houd er niet van daarmee te koop te lopen. Zo ben ik niet opgevoed. Als je geeft, wat dan ook, liefdadigheid dus, dan doe je dat anoniem.''

''Maar dit is toch een uitzondering?''
''Het is altijd een uitzondering.''

''Ik vind je hard. Juist jij, als columnist, zou mensen moeten oproepen om te geven. Ik vind dat je plicht. Je moet schrijven: mensen, geef, geef, geef!''
''Dat doe ik niet!''
''Omdat je tegen ontwikkelingshulp bent.''

''Wie zegt dat?''
''Dat is een beetje de strekking van je woorden. Niet zeggen of je wat geeft, kritisch tegenover Haïti... Niet koosjer. Had ik niet van jou gedacht!''

''Hoeveel geef jij dan?''
''Vijftig euro.''

''Niet veel, voor iemand met jouw salaris... Is een fooi: een zestienhonderdste van je salaris.''

''Geef, godverdomme! Geef!''
''Nee!''

''Dus je geeft niet?''
''Dat weet niemand.''

''Hoe kan je zo leven? Al dat leed zien, en dan niets doen... niets!''
''Als ik zou geven, zou ik het niet zeggen.''

''Je bent zeker ook zo'n Wildersstemmer die daar niet voor uit durft te komen.''