Griep

THEODOR HOLMAN

De Mexicaanse griep is thans vlakbij gekomen, en ik ben nog niet gevaccineerd.

Ik zit nu kopjes thee te maken voor een behoorlijk zieke, ik koop aspirientjes voor haar, hoor haar hoesten - het kan niet anders, of ik ben besmet.

Tja, en nu maar wachten.

De hypochonder in mij is al ziek. (Ik snap zelf niet waarom ik op bezoek ga, terwijl ik weet dat ik dan helemaal besmet raak.)

Als ik het krijg, begrijp ik het, als ik het niet krijg, begrijp ik het eigenlijk ook. Want, eerlijk is eerlijk, ik weet niet of de zieke de Mexicaanse griep heeft. Dat wordt nog niet onderzocht, ofschoon zij alle verschijnselen heeft.

De zieke heeft een jonge dochter. Die heeft zij een paar dagen geleden laten inenten. Als dat maar niet te laat is.

Ik vroeg hoe dat mogelijk was, want ik hoor voortdurend dat zulks niet kan. Maar het was toch mogelijk - vraag me niet hoe. De huisarts luisterde domweg niet naar minister Klink.

Vind ik dat goed, of vind ik dat slecht? Ik weet het niet. Ik weet wel dat als ik ook zo'n jonge dochter had, ik eveneens mijn huisarts onder druk zou zetten om haar te vaccineren. Eigen kinderen eerst. En naar Klink moet je al helemaal niet luisteren.

De drooghoestende benauwde grieppatiënte zegt me dat die Mexicaanse griep dus geen 'hype' is, nu zij er last van heeft.

Ik vind dat niet meteen een wetenschappelijk verantwoorde uitspraak. Ik had eerlijk gezegd meer berichten willen horen in de trant van: Belangrijk concert gaat niet door, of: Nederlandse economie staat stil door griep, of: Nederlands elftal lijkt door griep op derde elftal De Volewijckers. Of: Duizenden doden in Limburg.

Maar in de kranten lees ik voornamelijk dat het wel meevalt, waardoor ik van de weeromstuit bang wordt, want dan denk ik: ze houden nog iets achter.

En straks komt die griep alsnog - in verhevigde mate, want gemuteerd tot iets verschrikkelijks - en ben ik niet gevaccineerd.

''Nog een kopje thee?'' vraag ik.

''Graag,'' hoest ze in mijn gezicht, terwijl ik haar kwijlslijm inadem.