Vermoeid huwelijk

THEODOR HOLMAN

Afgelopen vrijdag durfde ik er op te wedden: binnen zestig dagen valt ons kabinet.

Je ziet het aan onze politici: niemand heeft er meer zin in, men vertrouwt elkaar niet, men praat voor z'n beurt en men voelt zich niet gesteund. Iedereen lijdt aan een doffe vermoeidheid, als in een huwelijk dat op z'n einde loopt: ''Waar doen we het nog voor, we houden niet meer van elkaar en het wordt ook nooit meer wat.''

Het grappigst vind ik het kleine aapje Maxime Verhagen die topaap Balkenende probeert te verjagen, nu Balkenende op het punt staat te kiezen voor een mooie baan in Europa.

Los de kredietcrisis op, begin bij jezelf.

Gelijk heeft-ie. Maar het toont wel dat het CDA begint te kreunen en te kraken. De honden blaffen, de karavaan trekt verder, maar die karavaan is wel behoorlijk uitgedund.

Het lijkt ook wel of ons kabinet het wachten op het toeslaan van de griep als een opluchting ervaart.

Verwarrende berichten over het wel of niet weggaan uit Afghanistan.  Vooral door Van Middelkoop, de commandant die niet van het leger houdt en lijkt rond te tollen in een halfverduisterd spiegelpaleis.

Verwarrende berichten over de AOW. De PvdA die binnenskamers ernstig verdeeld lijkt te zijn, een breuk met het FNV vreest en dan de laatste restjes achterban in de herfstwind ziet verwaaien.

De gigantische bezuinigingen die eraan komen, die de onderlinge verdeeldheid alleen nog maar zal vergroten.

Bos, Verhagen en Balkenende die moeten toezien dat Cohen al populairder is dan zij.

De PVV die nog steeds de grootste partij is in de opiniepeilingen en die CDA (wij willen best met Wilders regeren) en PvdA (wij absoluut niet) ook nog eens verdeeld.

Het rapport over Irak dat er aan zit te komen waarin, zoveel wordt wel duidelijk, Balkenende een veeg uit de pan zal krijgen waardoor de roep om een enquête alleen maar zal toenemen. Ook al een kwestie die de coalitie verdeeld houdt.

Alleen het puntje van de ijsberg is nog over.

De klok tikt - door de wintertijd heeft het kabinet een uurtje gewonnen, maar meer is het niet.