Toernooi

DERK SAUER

Ik las de opwinding in hun ogen...

Tijdens Pinksteren voetbalde het Russische elftal van zoon Pjotr (15) bij een jeugdtoernooi in Hoorn. Op stap met veertien Moskouse jongens. Pavel vloog voor het eerste van zijn leven, hij was zelfs nog nooit Moskou uit geweest, en Mitja vloog voor het eerst van zijn leven economy class, zijn vader heeft een privévliegtuig.

We verbleven in jeugdherberg StayOkay aan het Timorplein. Dat was even schrikken: zeven man op een kamer met stapelbedden. Geen van de jongens had een eigen handdoek meegenomen en de meesten waren hun tandenborstel vergeten. Hun mond viel open toen ik ze vertelde dat in Amsterdam de winkels op vrijdagavond gesloten zijn. Moskou is een 24-uursstad waar alles te allen tijde te koop is.

Onze Russische coach Anatoly Fjodorovitsj vroeg of we wel echt in Amsterdam waren, een weinig subtiele verwijzing naar het feit dat we nog geen blanke Nederlander hadden gezien.

De sportvelden van HSV Hoorn lagen er prachtig bij. Elk dorp in Nederland heeft betere sport accommodaties dan de miljoenenstad Moskou. Pjotrs team speelt alleen minivoetbal bij gebrek aan een echt veld. Zo'n groot stuk gras zag er intimiderend uit. Tot overmaat van ramp waren we in een verkeerde poule ingedeeld, met oudere jongens, ook nog eens flink uit de kluiten gewassen Noord-Hollandse knapen die hoog boven de schriele Moskovieten uittoornden. We werden dik verslagen door de thuisclub.

De avond in Amsterdam maakte veel goed. Via de Jordaan loodste ik de jongens over de grachten naar de Wallen, waar gelukkig niet alle ramen gesloten zijn. Ik las de opwinding in hun ogen, de terrassen op elke hoek, de optocht van bootjes in de grachten, de uitzinnige types, de verleidelijke hoeren. Wat stak Moskou, waar je te voet sowieso niet uit de voeten kunt, hier schril bij af.

De tweede dag ging het een stuk beter. Dankzij al dat minivoetbal zijn onze jongens vrij technisch, en eenmaal gewend aan een groot veld liepen de combinaties beter en wonnen we zowaar. We verlieten het bloedhete Hoorn met opgeheven hoofd en een beker voor de vierde plaats. Overigens niet nadat onze coach voor opschudding had gezorgd door eerst de scheidsrechter flink uit te schelden en daarna en public twee spelers, die er naar zijn mening de kantjes van afliepen, een flinke oorvijg te geven.

''Nou, nou,'' hoorde ik de toeschouwers afkeurend mompelen. ''Ach, het zijn Russen,'' zei ik. En daarmee was alles verklaard.