Waarom zeven stadsdelen?

THEODOR HOLMAN

Stadsdelen. Er zijn er veertien. In elk stadsdeel hebben we een PvdA'er aan het hoofd.

De stadsdeelvoorzitters. Dan ben je wat, hoor. Al weet ik niet precies wat. Stadsdeelburgemeester, vermoedelijk. Zo stellen ze zich altijd voor.

Heeft u ooit iemand gesproken die enthousiast was over de stadsdelen? Ik ook niet.

Heeft u ooit iemand gesproken die enthousiast was over de stadsdeel-Dickerdakkers? Ik ook niet.

Dus stelde Cohen (PvdA) een commissie in. Die commissie zei: ''Maak zeven stadsdelen.'' Wat denkt u nu dat die veertien PvdA-voorzitters zeiden? Die zeiden: ''Dat vinden wij geen goed idee.''

Want dan moeten ze hun positie opgeven.

Maar ik vind zeven stadsdeel-Cohens ook geen goed idee. Want waarom zeven? Waarom niet zes? Waarom niet vijf? Waarom moeten er eigenlijk stadsdelen zijn in een stad als Amsterdam met 700.000 inwoners? In anders steden bestaat één stadsdeel uit 700.000 inwoners.

Zelfs met veertien stadsdelen zijn de belangrijkste musea voor jaren dicht en laten we ons bedonderen door aannemers omdat niemand bij de gemeente ook maar enig benul van financiën heeft.

Laat ik eerlijk zijn: er zijn een paar stadsdeelvoorzitters die voor de halvering zijn, want die krijgen een groter stadsdeel. Dus ook meer macht en een hoger salaris. Marcouch bijvoorbeeld en Fatima Elatik - ze willen een moslimstadsdeel, onder de ideologische leiding van Al-Qaradawi die, zo lees ik in Elsevier, vorige week nog bij Al-Jazeera over Gaza zei: ''Ik richt mijn boodschap in de eerste plaats tot de Joodse agressor, de arrogante plunderaars, de onderdrukkers die de slaven van Allah in het land van Allah op een arrogante manier behandelen.''

Dit was de man die Marcouch in Amsterdam wilde uitnodigen om een brug te bouwen tussen moslims en niet-moslims...

Maar goed, de verdeeldheid is zo groot dat de melodie van het oude liedje zich alweer in het hoofd vastzet: 'Dit gaat weer tijden duren en men komt uit op een niksig compromis.'

Ik ga in mijn eigen stadsdeel nu een café opzoeken.