'Waarom doe je zoiets?' Eigenwijks'

FRENK DER NEDERLANDEN

Goed nieuws is geen nieuws, dat is bekend. Misschien dat ik daarom al lange tijd niet in Slotervaart was geweest - sinds er geen auto's meer in de fik worden gestoken, hebben wij van de media er niets te zoeken.

Maar nu was er toch weer stront aan de knikker. Voor de tweede keer binnen één maand hadden onverlaten het voorzien op de kluis van Eigenwijks, het wijkopbouworgaan aan de Jan Tooropstraat. Tot woede van de medewerkers. 'Wij zijn allemaal aangeslagen,' mailde projectleider Wilma Borgt me. 'Ik vind het echt ongekend dat je komt stelen van een organisatie die er alles aan doet om de buurt vooruit te helpen. Ik zou die rotjochies graag eens willen spreken om ze te vertellen dat ze de verkeerde pakken.'

Drie dagen later was de woede alweer een beetje gezakt. In het zoveelste negatieve stukje over de wijk had Wilma (Eindhoven, 1966) geen zin. ''Behalve deze inbraken heb ik hier nog nooit iets naars meegemaakt. Ik ben nooit lastiggevallen en ik heb me geen moment onveilig gevoeld. Jongeren hangen nu eenmaal rond. Dat deed ik vroeger ook.''

Juist daarom is het zo frustrerend dat een kleine groep het verpest voor de rest. Een paar weken geleden werd de kluis, die in het kantoor van het secretariaat stond, voor de eerste keer gestolen. De buit bestond uit geld, cadeaubonnen en sleutels. Wilma: ''Ze zijn binnengekomen door de enige deur waar nog geen rolluiken voor zaten. En we hadden net alles vervangen toen ze vorig weekend ook de nieuwe kluis meenamen. Gelukkig zijn we goed verzekerd, maar je voelt je machteloos. Waarom doe je zoiets, waarom bij ons? We werken ons uit de naad voor de buurt. Betekent dat dan helemaal niets?''

Maar Wilma liet zich niet uit het veld slaan. Toen bewoners bossen bloemen kwamen brengen om de opbouwwerkers een hart onder de riem te steken, realiseerde ze zich dat er maar één ding op zit: doorgaan. ''We brengen hier op microniveau mensen bij elkaar. Contact maken, daar gaat het om.''

Wilma is projectleider van de Computerwijk, waarbij bewoners van Slotervaart, Geuzenveld-Slotermeer en Osdorp elkaar op vrijwillige basis les geven. ''In vijf jaar hebben we vierduizend bewoners bereikt, vooral ouderen en migranten. Vroeger liepen ze elkaar voorbij, nu maken ze op straat een praatje. Als je samen achter de computer zit, maakt het niet uit waar je vandaan komt.''

Eigenwijks helpt de bewoners hun weg te vinden in een wereld die steeds complexer wordt, zegt Wilma. ''We halen ze uit hun isolement en dat werkt: je ziet dat hun leven verandert. Ze komen binnen met een blik alsof de computer een eng monster is, maar na zes lessen stappen ze vol zelfvertrouwen de deur uit. Dat is mijn wereld, maar daar lees of hoor je nooit iets over.''

Ze sloeg nog net niet met haar vuist op tafel. ''Ondanks alles geloof ik nog steeds in een positieve aanpak. Ik weiger te geloven dat die etterbakken niet aanspreekbaar zijn. Als ze worden opgepakt, zou ik ze graag vertellen dat dit echt niet kan. Ik bedoel: misschien hebben hun zusters hier wel computerles.''

Ze zuchtte. ''De ene werkelijkheid is de andere niet. Ik zou dolgraag Geert Wilders eens laten zien wat hier allemaal gebeurt, maar het heeft geen zin hem uit te nodigen: hij komt toch niet. Misschien ben ik heel naïef, maar ik weiger het hoofd in de schoot te leggen. Als je geen hoop of vertrouwen meer hebt, is het over. Je moet tegengas geven, anders wint het tuig. Handen af van Eigenwijks.''