Geen klerken, maar meisjes

FRENK DER NEDERLANDEN

De motoragent had een ingevallen, enigszins afgetrokken muizenbekkie, alsof hij thuis niet genoeg te eten kreeg. Maar dat belette hem niet het drukke stadsverkeer als een havik in de smiezen te houden. Bij de Stopera kreeg hij zijn prooi in het vizier: een meisje dat op haar fiets driftig zat te bellen.

Dreigend ging hij naast haar rijden, maar het meisje keek niet op of om en had geen oog voor de wilde gebaren waarmee hij haar aandacht probeerde te trekken. Onvervaard schoot hij het fietspad op, maar nóg had ze niets in de gaten en druk pratend zette ze haar fiets aan de kant. Motormuis stopte ook, maar toen zijn weg werd versperd door andere fietsers, zag hij het nutteloze van zijn poging in. Met een vuil gezicht keek hij me aan. ''Ja, u kunt nou wel lachen, maar rijdt u ook even door? U staat op een voetgangersoversteekplaats.''

En weg was hij, onze eigen Dirty Harry. Ik had veel zin hem te volgen op zijn tocht door de stad - hier een vermaning, daar een bekeuring - maar in de Vijzelstraat wachtte de opening van Duintjer CS. 75 bedrijven met vierhonderd werknemers uit de creatieve sector hebben in het voormalige kantoor van ABN Amro een plek gevonden, en dat schreeuwde om een feestje.

Aan de overkant bleef ik even staan om de buurman van De Bazel, ontworpen door Marius Duintjer, nader te aanschouwen. Voor de één is het in 1973 geopende pand een schoolvoorbeeld van moderne architectuur, voor de ander een regelrechte gruwel. Zelf twijfelde ik. Van Post CS, waar de bedrijven vandaan komen, zag ik vroeger ook nooit de schoonheid, maar nu is het doodzonde dat het gebouw wordt gesloopt.

Ik worstelde me langs de honderden fietsen voor de ingang en liep naar binnen. Op het marmer van de bank lag nu een enorme berg tweedehands kleren, onderdeel van de expositie IkIkIk van Mediamatic. Een man met een creatieve bril op legde uit dat Carolien Gehrels alweer was vertrokken. De wethouder had op de catwalk een jurk geshowd en de bril was nog steeds onder de indruk. ''Een natuurtalentje.''

Een deur verderop was de receptie, met antieke tourniquets en twee even ouderwetse portiers. Want het gebouw mag dan door creatieven in bezit zijn genomen, op de eerste verdieping zitten nog steeds de klerken van de bank.

Als een mak schaap liep ik achter een bloedmooi meisje de lift in, die ons naar de zevende verdieping bracht. Daar was een grote ruimte met een bar, onder een heel erg
jarenzeventigplafond. Het was er stampvol en nu ik nog veel meer bloedmooie meisjes zag, voelde ik me ineens ook erg creatief. Jammer dat ze zulke lelijke woorden gebruikten. Woorden als hotspot, place to be en, de ergste van allemaal, culturele broedplaats.

De openingsplechtigheid was kort en niet zo krachtig, maar dat gaf verder niets, want er waren hapjes en drankjes in overvloed. Ik bewonderde het magnifieke uitzicht en besloot het immense gebouw te verkennen. Met open mond dwaalde ik door de lange gangen. Geen kantoor was hetzelfde en de interieurs vormden een staalkaart van goede en slechte smaak. Hier een paarse vloer, daar een goudvis in een kom. Peperdure lederen bankstellen naast afgeragde waterloopleintjes. Gevestigde namen als die van het architectenbureau Zwart & Jansma, maar ook jonge bureautjes als Youth in Control, Grrr Medialab, Buro Knapzak, De Haaien en De Wolven. Ja, het was één grote bijenkorf van dwarse denkers, slimme whizzkids en handige ondernemers.

Nu nog een restaurant op de bovenste verdieping - wat dacht u van Club 7? - en Duintjer CS kan nog jaren mee.