Bij Beutler wordt alles grotesk

19-09-08 10:33 uur

AMSTERDAM - Het is aardedonker. Een ijle mannenstem zingt over een verrukkelijke nacht. Een vrouwenstem valt hem bij. Ook de vijf dansers zingen mee.
Het is het enige ontroerende moment in Lost is my quiet forever van Nicole Beutler, een van de vijf choreografen aangesloten bij de Amsterdamse LISA association. Nu moet gezegd worden dat het haar hoogstwaarschijnlijk ook niet om ontroering te doen is geweest. Een bewuste 'misinterpretatie van een barokopera' moest het zijn, met overdrijving als rode draad. Bij Beutler wordt alles grotesk.

Direct na de zang treden de vijf dansers aan, manisch rondhuppend op tromgeroffel als oververhitte majorettes in een carnavalsoptocht. Dan is de overstap naar Dionysos en zijn hitsige nimfen natuurlijk snel gemaakt. Keer op keer op keer plooien de dansers zich tot een nieuw wellustig levend schilderij, een hoofd tegen het kruis gevleid of op handen en voeten met de kont achteruit.
Het is een origineel uitgangspunt en dit eerste bedrijf oogt fris, ware het niet dat Beutler de twee volgende aktes feitelijk hetzelfde trucje gebruikt: overdrijf iets maar ver genoeg en het wordt vanzelf banaal.

Het theatrale geweeklaag van een danseres wordt nog verder belachelijk gemaakt door de danser die geluidloos haar bewegingen schaduwt, een gevoelige ballad verandert in een dolgedraaid rockconcert inclusief luchtgitaren en overenthousiaste groupies. En mochten we enige vertedering voelen bij de solo van contratenor Maurits Musch over eenzaamheid, dan wordt dit teniet gedaan door een danser die de tekst een lompe interpretatie geeft.

Beutler moet het hier hebben van de performance en van de humor. Die performance is overigens prima. De zangers zijn goed, de dansers storten zich vol overgave in hun bizarre verkleedpartijtjes - hakschoenen voor de heren, een kinderjurkje als hoofddeksel -, maar als je het verder moet doen met humor die ook prima uit een improvisatiesessie van De lama's had kunnen komen (danseres friemelt aan tepels, tepels maken raar geluidje), blijft het eindresultaat toch een karige bedoening. (BREGTJE SCHUDEL)

Lost is my quiet forever. Tot en met 20 september in Theater Frascati in de Brakke Grond. www.theaterfrascati.nl