Achter het raam: 'Mijn Wallenleven zit erop'

Het zit erop. De schulden zijn betaald, mijn werkkleding is ritueel op een geheime plaats in het Vondelpark verbrand, de leugens zijn opgeborgen. Mijn afscheidsbrief die al die tijd op het prikbord heeft gehangen, is verscheurd.

Na 39408 uren, vierenhalf jaar, zit mijn Wallenleven erop en keer ik terug naar daar waarvan iedereen zegt dat het er beter is, die andere wereld.

Mijn dubbelleven is voorbij. Fysiek althans. Ver weg van de vernedering ga ik nu proberen die ontelbare mensen die me jarenlang dagelijks met hun ongegeneerde blikken keurden, beoordeelden, verwensten, minachtten, bespuwden en bedreigden, proberen te vergeten. Maar de tienduizend klanten met wie ik in die afgelopen vierenhalf jaar seks heb gehad, zijn niet meer te vergeten. Ik kan hooguit proberen om met ze te leven.

Onzegbaar verdrietig
Diep van binnen weet dat ik blij zou moeten zijn. Want in tegenstelling tot veel anderen ben ik betrekkelijk ongeschonden van het front teruggekeerd. Maar ik ben onzegbaar verdrietig voor het feit dat mijn boezemvriendin achterblijft, mijn lieve collega's die mij hebben opgebeurd op dagen dat het me even niet goed afging, die mij hebben gered uit de klauwen van mensen die het niet goed met me voorhadden, en met wie ik heb gelachen en gehuild.

Zij kunnen of willen diezelfde stap nog niet zetten. En dan heb ik het nog niet over al die andere meiden die hun brood in de meest vreselijke omstandigheden op de Wallen verdienen. Want ik besef nu, vierenhalfjaar later, meer dan ooit hoe veel geluk ik heb gehad dat ik niet behoor tot één van die meisjes die hier ver van huis worden gedwongen dag in dag uit tientallen keren opnieuw seks te hebben met mensen die ze niet hebben kunnen uitkiezen.


Ook ben ik verdrietig om al die mensen die ik in de afgelopen jaren willens en wetens heb bedrogen met woorden en emoties. En als ik heel eerlijk ben, misschien ook wel een beetje om mezelf, omdat ik nu pas echt besef dat de prijs die ik heb betaald hoger is dan ik me van tevoren heb gerealiseerd. Maar het mag misschien gek klinken: spijt heb ik niet. Ik heb destijds de beslissing genomen met mijn volle verstand. En nu besluit ik ook weer zelf te stoppen.

Lees vandaag Het laatste deel van Achter het raam in Het Parool

Dit is het veertiende deel van een serie waarin prostituee 'Patricia'  beschrijft hoe het er op de Wallen aan toegaat.
Reacties: patricia@parool.nl
Twitter: @patriciaperquin (Het Parool)