Beste Mohammed B.,

02-11-09 11:41 uur

Op de plek waar Theo van Gogh was vermoord werden al snel bloemen, kaarten en kaarsjes neergelegd. Archieffoto ANP

Op 2 november 2004 fietste Lineke van den Boezem door de Linnaeusstraat, pal achter Theo van Gogh, toen ze werd ingehaald door Mohammed B. Vijf jaar later vertelt ze haar verhaal van de moord, in een open brief aan de dader.

Mijn haren zijn nog nat van het douchen als ik richting het centrum van Amsterdam fiets. Ik ben me op dat moment niet bewust van het weer, het is meer dat ik het later zal herkennen als er zo'n dag voorbij komt. Soms is dat in oktober al, soms pas eind november. Het is de lichtval, hoe het ruikt, hoe vochtig het is. Ik weet niet, een combinatie van die dingen. Ik schrik er niet meer van. Ik registreer het en ik denk aan jou.

Nog voor ik de kade af ben, grabbel ik naar mijn telefoon. Ik moet Erik iets vragen, heb ik vannacht bedacht, iets waar ik voor onze afspraak antwoord op zou willen krijgen. Ik laat een bericht achter op zijn voicemail en gooi de telefoon terug in mijn tas. Dit is het moment waarop ik zie wie er voor me fietst. Het is de man die ik regelmatig zie bij de slager op de hoek, een filmmaker die overal iets van lijkt te vinden en niet aarzelt dat te verkondigen. Ik zie de opdruk op de achterkant van zijn trui, een fleece geloof ik, misschien is het een sweater. Er staat op: 'Ik denk, ik denk, ik denk'. Ik heb daar later nooit iets over gehoord maar ik geloof niet dat ik het verzonnen heb. Omdat ik op dit moment, nu er nog niets aan de hand is, al denk: leuke trui. (Ja, sorry, ik denk zelden echt verheffende zaken vroeg in de ochtend.)

Je haalt mij in en je gaat naast hem fietsen. Je steekt je rechterarm opzij. Het lijkt alsof je hem een duw wil geven, alsof je haast hebt en hij je in de weg zit. Ik begrijp het niet, maar ik begrijp wel meer weggebruikers in Amsterdam niet. Mijn gedachten nemen binnen een deel van een seconde een andere wending als ik een droge, harde knal hoor. Het geluid van een pistoolschot in het echt lijkt op het geluid zoals ik dat ken uit de film. Jij bent degene die de trekker overhaalt. Ik weet niet hoe lang het duurt voor ik het tweede schot hoor. Ik moet zo veel dingen overwegen in de tussentijd. Wat je aan het doen bent en wat je hierna gaat doen. Ik realiseer me dat je ons zou kunnen gaan opblazen. Een zelfmoord waarbij je als een parachutesprong aan een touwtje trekt. BOEM!, en de hele boel vliegt de lucht in. Misschien dat anderen gewond raken: het personeel dat de winkels opent waar we langs fietsen, fietsers en voetgangers achter ons of aan de overkant van de straat. Misschien verliezen ze een arm of een been, misschien worden ze blind of doof of allebei. Misschien hebben ze mazzel en hebben ze niks. Wat er met mij gaat gebeuren, lijdt geen enkele twijfel, zo dicht ben je bij me. Ik ben er niet aan toe om dood te gaan. Ik wil het niet. Ik wil het echt niet. Ik weet niet meer hoe lang het geleden is dat ik voor het laatst heb gezoend.

Ondertussen ben je doorgegaan met schieten. Je raakt hem in zijn zij en in andere delen van zijn bovenlichaam. Of je schiet in de lucht, net mis, omdat hij zijn fiets op de grond gooit en naar de overkant van de straat rent. Daar staan auto's waar hij achter kan proberen te schuilen. Je gaat hem achterna en ik laat mijn fiets vallen om ook weg te kunnen kruipen achter een auto zodat je me niet kunt zien en niet kunt raken. Ik kies een plek van waaruit ik je goed in de gaten kan houden. Ik wil exact weten waar je bent en wat je doet. Waarom je dat doet, daar ben ik helemaal niet mee bezig. Hij valt op de grond.

'Genade. Heb genade.' Hij smeekt je. (LINEKE VAN DEN BOEZEM)

De gehele brief van Lineke van den Boezem staat vandaag in Het Parool