Wijn: Bulgaarse roadtrip

23-04-11 11:00 uur

Een paar weken geleden diende ik mij in Bulgarije te vervoegen, een land waarvan het lijkt of de inhoud van een stofzuigerzak erover is uitgeschud. Grijs stof. Over verlaten dorpen en dito staatsboerderijen met ingezakte dakspanten. Over Sofia met zijn half afgebouwde flatgebouwen. En over 's heren wegen waarover ik met de nieuwste en allerduurste Mercedes met 250 kilometer per uur richting de Zwarte Zee raasde, waar de chauffeur eigenaar bleek van 1200 hectare wijngaarden. In ons kielzog twee BMW's X5, gevuld met bodyguards die er ook daadwerkelijk uitzagen zoals je die in het Oostblok kunt verwachten.

''Ontvoeringen voor losgeld komen vaak voor,'' verklaart zijn vanzelfsprekend prachtige assistente in perfect Engels vanaf de achterbank. ''En er is al eens een bomaanslag gepleegd op het gebouw waar zijn kantoor zich in bevindt.'' Zij probeert mij gerust te stellen: ''Maar die was bedoeld om zijn buren uit de weg te ruimen.'' Iets dat overigens prima gelukt was: vier doden. Kortom, wijn maken in Bulgarije is een avontuur. Ofschoon er met de kwaliteit van zijn rood, wit en rosé weinig mis is, besteed ik er nu nog geen aandacht aan. De tien miljoen liter die onder de namen Château Karnobat en Minkov Brothers van internationale druivenrassen worden geproduceerd, blijven tot de laatste druppel in eigen land.

Nog wel, maar de enorme, moderne wijnmakerij is al klaar om in de nabije toekomst ook voor buiten de landsgrenzen te gaan produceren. Pas de helft van de capaciteit wordt benut.

Met dank aan de financiële inspanningen van de Europese Unie schuift Bulgarije op kousenvoeten het internationale wijntoneel op. Vorig jaar groeide de export met tien procent, vooral dankzij belangstelling vanuit Brazilië en het Verre Oosten.

We razen weer terug naar Sofia. Op een billboard zie ik de voormalige Bulgaarse voetballegende Hristo Stoichkov, die als boegbeeld bijschnabbelt voor een concurrerend wijnbedrijf. Eenmaal terug in de hoofdstad belanden we op de bovenste verdieping van een stoffig driesterrenhotel dat een verbijsterend goed Japans restaurant huisvest. De gerechten worden weggespoeld met Nieuw-Zeelandse sauvignon blanc 2010 Block 3 van St. Clair. Pittig, stuivend en wat rokerig. Maar dat laatste kan ook komen door het gezelschap naast ons. Daar zitten vier jonge dames en een Bulgaarse man van middelbare leeftijd met een half oor, in zijn nek een tatoeage en in zijn mond een dikke Cubaan. (HAROLD HAMERSMA)

Veel te veel keuze
Tijdens mijn tocht door Bulgarije ben ik gestopt bij een supermarkt, een van de weinige plekken waar sprake is van kleur in het verder zo grijze land. Speciale belangstelling: het wijnschap. Onmiddellijk dienden zich associaties aan met de openingsscène van 'Lost in translation' , waarin Bill Murray door Tokio wordt gereden, confuus door de overdaad aan onleesbare karakters op winkelpuien en uithangborden. Hier sta ik voor honderden onbekende wijnen. Het gros met etiketten in het voor mij onleesbare cyrillische schrift.

Nu weet ik hoe de gemiddelde wijnkoper zich voelt als hij in Nederland voor het schap staat. Zoveel soorten, zoveel onduidelijkheid. Welke wijn te kiezen? Om die onduidelijkheid weg te nemen heeft Grapedistrict zijn wijnen niet meer op land of soort, maar in smaakcategorieën geplaatst. Maar het kan nog simpeler, meent het zojuist geopende Moments4Wine. Hier is gekozen voor vier momenten: food, lounge, party en specials. Uit de laatste categorie proefde ik een witte Dolomietenwijn van Girlan, een kellerei uit Alto Adige met een patent op vloeibare alpenlucht. Deze 448 s.l.m. 2010 (euro 9,50) is een blend van pinot bianco, chardonnay, sauvignon en moscato giallo en levert mals geel fruit, abrikoos, perzik, een bittertje van sinaasappelschil plus een tintelfrisse afdronk.

Moments4Wine, Scheldestraat 84