Kunst & Media Bewaar

Intiem festival The Brave verdient net dat beetje extra vuur

De kampvuren - waar tot na middernacht muziek wordt gemaakt - zijn letterlijk de perfecte ontdooiers.
De kampvuren - waar tot na middernacht muziek wordt gemaakt - zijn letterlijk de perfecte ontdooiers. © Eva Plevier

Ook dit seizoen bezoekt Het Parool elk weekend een festival en maakt een verslag aan de hand van vier criteria: de mensen, het eten en drinken, de muziek en de aankleding. Aan de hand daarvan wordt een algemeen oordeel gevormd. Deze week: festival The Brave in de Tuinen van West.

Tegen de avond, als de eerste regen uit de lucht valt en de kampvuren worden ontstoken, vindt er een omslag plaats. Bij de piano ontstaat spontaan een jamsessie

Mensen
Je kijkt je ogen uit op festival The Brave, terwijl de bezoekers eigenlijk best doorsnee gekleed gaan. De fascinatie zit hem vooral in het palet aan leeftijden. Een baby van nog geen twee maanden mag zich gerust de jongste festivalbezoeker noemen. Een paar meter verderop loopt een groepje zeventigers op slippers, alsof ze zo van de camping zijn gekomen. Alles loopt hier door elkaar: jong, hip, oud, degelijk, dik, dun, lelijk en mooi. Opsmuk is aan dit publiek duidelijk niet besteed. 

Aankleding 
Het is niet voor niets dat veel festivalgangers hun kroost hebben meegetroond. Het festivalterrein, onderdeel van recreatieterrein de Tuinen van West, is een kinderparadijs. Twee van de vier podia liggen naast speeltoestellen als een supersteile glijbaan, een kabelbaan en een grote schommel. Terwijl papa en mama met een biertje of cappuccino op de bühne van het Amfitheater zitten, sjezen de kinderen van de helling naar beneden.

The Brave, dat vorig jaar zijn eerste editie beleefde, wil een kleinschalig festival zijn en blijven. En dat lukt heel aardig. Het glooiende terrein is overzichtelijk en drie van de vier podia zijn knus te noemen. In het Amfitheater kijkt het publiek vanaf de ingemetselde bühne neer op een scala aan beginnende of net doorgebroken bandjes en singer-songwriters. Mensen zitten dicht op elkaar onder een grote tentdoek. De Acoustic Hill is dit jaar voor het eerst: een kleine tent waar beginnende singer-songwriters hun kunstje kunnen vertonen voor een handjevol publiek dat zich op de helling heeft genesteld. 

Na een stevige klim de heuvel op, kom je op een grasveld met de mainstage en de goed bezochte Speakeasy tent. Hier is ook een speelterrein voor de kinderen, waar ze onder andere oud-Hollandse spelletjes kunnen spelen. Chillen kan het publiek op tribunes van steigerhout, autobanden, kussens en oude bankstellen.

Muziek
Op een festival waar indie- en folkbands en singer-songwriters de boventoon voeren, is de setting alles. De Belgische Anna Rune windt met gemak het publiek om haar vinger in de Speakeasy. De tent is al gauw te vol, en dat geeft net die sfeer die je bij de 'kleine' liedjes nodig hebt. Ook de Acoustic Hill is een aanwinst. De tent is zo klein en het publiek zit zo dicht op de muzikant, dat het bijna voelt als een straatoptreden. 

De Mainstage is een moeilijker verhaal. 'You don't have to dance, you don't have to sing. You don't have to do anything, just enjoy', roept de Duitse singer-songwriter Daniel Stoyanov zijn publiek vanaf het grote podium toe. En die woorden raken meer doel dan hij zelf misschien beseft. Zijn verstilde liedjes en warme stem lijken door de wind meegenomen te worden. Door de grote afstand tot het publiek - letterlijk een meter of zeven - ontstaat er geen chemie.

Eerlijk is eerlijk: we moeten ook geen deinende massa verwachten, zoals op een ruig dancefestival. Dit is het soort publiek dat echt op gang moet komen. Als de Volendamse folkband Alasca in het Amfitheater tot het gaatje is gegaan, is er niemand die gaat staan springen, maar er volgt wel een zeer gemeend en warm applaus.

Tegen de avond, als de eerste regen uit de lucht valt en de kampvuren worden ontstoken, vindt er dan toch een soort omslag plaats. Bij de piano ontstaat spontaan een jamsessie en bij de mainstage kruipt het publiek eindelijk dichter naar het podium voor het optreden van het Zweedse Loney Dear. Hoofdact Rondé (volgens de onvermijdelijke Giel Beelen de belofte van 2015) weet het publiek uiteindelijk helemaal te ontdooien. De 24-jarige leadzangeres Rikki Borgelt, die indruk maakt met haar ongepolijste stem, neemt geen genoegen met stilstaande mensen. Ze klapt in haar handen, verleidt het publiek tot meezingen en zowaar ontstaat er een aanstekelijke, uitgelaten sfeer bij de Mainstage.

Eten 
Alle foodtrucks met biologische couscoussalades en gezonde vegahapjes ten spijt, de frietwagen doet gouden zaken. De jonge kerels van Hieperdepiepertje kunnen de zakken aardappelen bijna niet aanslepen voor hun verse (en ja, biologische) friet in puntzakken. Je staat zo veertig minuten in de rij. Vijf euro (twee muntjes) voor een zak friet is niet goedkoop, maar het is erg lekker. Tip voor volgend jaar: een extra friettent. Ander typisch festivalvoedsel als pizza's, hotdogs en hamburgers vindt ook gretig aftrek. Naarmate zich meer grijze wolken samenpakken boven het festivalterrein, wordt de rij voor koffie, thee en warme chocomel ook langer. 

De kinderen doen zich tegoed aan sjokobana: een bevroren banaan 'in een jasje van Belgische chocola'. Voor hun overige suikerbehoefte  (Dubbeldip, spekjes, reuze lolly's) kunnen ze terecht bij de toiletdames: twee knappe hippymeisjes die een bezoek aan het ecotoilet veraangenamen.

Eindoordeel
Het heeft zijn charme: verschillende generaties die samen een festival beleven. Iedereen is even gemoedelijk, naar de kinderen heb je geen omkijken en veel van de optredens zijn intiem. Het is ook een sympathiek festival: de beginnende artiesten zijn gretig, aandoenlijk, schuchter, klungelig en bij vlagen onverwacht goed.

Jammer alleen dat er af en toe wat vuur bij het publiek mist. Wat is er mooier dan mensen helemaal te zien losgaan op een festival? De kampvuren - waar tot na middernacht muziek wordt gemaakt - zijn letterlijk de perfecte ontdooiers. Misschien moeten ze volgend jaar het kampvuur iets eerder ontsteken en nadenken over een knussere setting van de mainstage.