Opinie Bewaar

Waarom ik drie weken lang mijn leven ga livestreamen

Nicolaas Veul deelt samen met Tim den Besten achttien dagen lang 24 uur per dag zijn leven met iedereen die maar kijken wil.
Nicolaas Veul deelt samen met Tim den Besten achttien dagen lang 24 uur per dag zijn leven met iedereen die maar kijken wil. © Maarten Steenvoort

Programmamakers Nicolaas Veul (31) en Tim den Besten (28) livestreamen vanaf 26 augustus bijna drie weken alles wat ze meemaken, als experiment en voor een documentairereeks. Nicolaas Veul legt uit waarom.

Super Stream Me

Vanaf 26 augustus 11.00 uur zijn Nicolaas Veul en Tim den Besten beiden live te volgen op vpro.nl/superstreamme. De vierdelige documentaireserie begint 5 november op NPO3.

'Jij hebt natuurlijk wel een beetje een slecht zelfbeeld," waarschuwt mijn beste vriend me. "Als je straks continue je identiteit gaat ontleden aan wat mensen wat van je vinden, gaat het mis." Hij refereert aan het experiment dat ik met Tim den Besten vanaf 26 augustus aanga: Super Stream Me. Vanaf dan ben ik 24 uur per dag te volgen via een livestream. Mijn hele leven wordt openbaar, zoals David Eggers voorspelt in zijn boek The Circle.

Ik vraag mijn vriend naar zijn verwachtingen. Hij weet dat ik te vaak op Facebook zit. Dat er momenten zijn dat ik achter mijn computer mezelf vergelijk met anderen, en ik heb er ook een handje van om likes tellen. Vaak als ik een status-update wil posten, toets ik die eerst aan mijn omgeving: 'Is dit grappig of is het gênant?' Ik lach vervolgens om het feit dat zoiets futiels even zo belangrijk leek. Om vervolgens de rest van de dag toch de likes te tellen. Ik ben continu met mezelf in dialoog over mijn social media-gedrag. Vertel mezelf dat het me niet raakt, dat ik het niet boeiend moet vinden, maar toch trekt het. De likes, nieuwe followers, de aandacht, het applaus.

Psychologisch experiment
Super Stream Me is een psychologisch experiment. Achttien dagen delen Tim en ik non-stop onze levens. In die periode dragen we de LiveU; een rugzak met een kastje erin waaraan een cameraatje is aangesloten. De LiveU gooit het beeld en geluid van de camera die we meedragen direct op het wereldwijde web.

De camera observeert niet alleen onze levens, maar is een middel om onze levens te delen met een - hopelijk - groot publiek. De camera mag in die periode nooit uit en er is geen filter. In de streamperiode leef ik mijn leven, maar dan zonder privacy en altijd met publiek. Ik zal afspreken met vrienden, tenminste met diegenen die me nog willen zien, want twee hebben al laten weten dat ze mij even niet hoeven te zien. Ik bankhang met mijn vriendje en ga naar de verjaardag van mijn vader. Ik ga door met mijn therapiesessies en als ik geen obstipatie van de zenuwen krijg, ga ik ook normaal naar het toilet.

Kattenemoji's
Mijn leven, maar dan onder toeziend oog en bijbehorend commentaar van het publiek. Via Twitter kunnen de kijkers direct met Tim en mij communiceren en live ons leven trollen of verliefde kattenemoji's sturen of ons opzoeken waar we zijn, want 24/7 is onze locatie bekend.

De grens tussen de online wereld en offline wereld vervaagt compleet, ons echte leven versmelt met die op de social media. Ik heb straks geen avatar meer, ik bén het. Wat doet het met me als ik alles 'deel'? Welke emotionele gevolgen heeft het als ik straks dag en nacht bekeken kan worden?

Straks staat de deur wagenwijd open voor de buitenwereld en kan ik elk moment precies zien hoeveel mensen naar mij kijken. Dat ervaar ik nu al als een druk, want straks heb ik misschien geen leuke livestream of gaan mensen mijn leven helemaal niet leuk vinden. Beter gezegd: mijn valkuil is dat ik straks allerlei conclusies over mezelf ga verbinden aan het feit dat er geen mensen kijken, of juist heel veel.

Eén grote status-update
Mijn leven wordt één grote status-update. Als ik straks goede reacties krijg en veel kijkers, kan ik moeilijk ontkennen dat ik dat leuk zou vinden. Er schuilt een stralende Enzo Knol in mij, maar ook een hongerig egomonster. De kans is groot dat ik continu ga checken hoeveel mensen er naar me kijken en over mij twitteren, al dan niet in vergelijking met Tim.

Is er straks nog een onderscheid tussen 'Vind je dit leuk?' en 'Vind je mij leuk?' Naarmate we steeds meer delen en de online wereld zich meer en meer opdringt in het normale leven, vraag ik me af wat het met ons zelfbeeld doet.

Ik had laatst een gesprek met mijn vriendje over het project. Hij is straks immers ook te zien en sprak zijn zorgen uit: "De kans is wel groot dat je obsessief bezig gaat zijn met wat anderen van je vinden, of van ons. Ik zou het naar vinden als dit in die periode tussen ons in komt te staan." Ik onderbreek hem en wuif zijn commentaar weg. 'Man, doe relaxed. Straks kijkt er toch niemand.' Bij het uitspreken van die zin, krijg ik een hartverzakking. Je gaat toch wel kijken hè?

Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.