Bloemen en stilte bij herdenking vliegtuigramp

25-02-10 19:09 uur

Tijdens een eenmalige herdenkingsbijeenkomst werden donderdag de slachtoffers van de vliegramp met het toestel van Turkish Airlines herdacht. ANP

ZWANENBURG - Voor Ad Bos en zijn echtgenote Marry Bos-Klaasse Bos was het gisteren een dag vol emoties.?Na exact een jaar zagen zij, tijdens de herdenking van de ramp met het vliegtuig van Turkish Airlines, weer passagiers terug die de crash hadden overleefd. Passagiers die, kort na het ongeluk, op hun laatste krachten hun toevlucht hadden gezocht op hun boerderij.

''Sommigen met gebroken armen, benen, nek. Maar ze liepen. Ze waren doodsbang dat het vliegtuig met hen erbij in de brand zou vliegen. Sommige lichtgewonden sleepten de zwaargewonden tussen hen in en ploften, eenmaal binnen, uitgeput neer,'' blikt Marry Bos-Klaasse Bos terug. Tachtig tot honderd passagiers vonden, een uur lang, onderdak bij haar en echtgenoot Ad. ''De zwaargewonden in het huis, de lichtgewonden in de schuur.''

Gisteren werd het echtpaar, samen met andere burgerhupverleners, voor hun inzet beloond met de erespeld van de gemeente Haarlemmermeer, bloemen en een oorkonde. Marry Bos-Klaasse Bos herinnert zich nog elk detail. ''Als je dit kunt vergeten, moet je van steen zijn. Het blijft altijd bij je.''?
Samen met haar man had ze net de auto bij hun akkerbouwbedrijf geparkeerd toen het geluid van het vliegtuig de rust verstoorde. ''Je hoorde de doorstart. En een paar seconden later had je het gevoel in een verkeerde film te zitten.'' Gewonden in de huiskamer, zittend, soms languit liggend op de grond of buiten op het terras. ''Gelukkig waren er al snel politie en ambulances. Al hadden ze eerst niet in de gaten dat al die slachtoffers bij ons zaten.''

Negen passagiers kwamen bij de ramp om het leven. ''Maar zij die bij ons waren, hebben het allemaal gehaald.'' Op de herdenking spraken ze elkaar weer: de overlevenden en 'de mevrouw van de boerderij'. ''Heel emotioneel. Maar we werden er ook blij van. En het helpt weer een stukje bij het verwerken.''

Ook Beverwijker Richard de Wit ontving een erespeld. Hij was net bezig een verpleegkundige les te geven op de motorambulance toen hij via de mobilofoon van het ongeluk hoorde. Met het zwaailicht aan raceten ze naar de rampplek, waar nog inmiddels ook drie ambulances waren gearriveerd. ''Ik ben het veld ingelopen en heb slachtoffers meegenomen.'' Later bracht hij brancards en ander materiaal naar het wrak gebracht en stond gewonden in de schuur bij.

Na de uitreiking van de spelden kwamen slachtoffers, nabestaanden en hulpverleners bijeen bij de onthulling van de gedenksteen in het akkerland, met de tekst: 'Uw leed is ons leed' in het Nederlands, Turks en Engels. Een tekst die eerder door burgemeester Weterings werd uitgesproken tijdens de herdenkingsdienst van 7 maart 2009. (CORRIE VERKERK)