Scheringa Museum: Een hobby met allure

21-10-09 11:47 uur

Terwijl dinsdagavond AZ speelde tegen Arsenal zonder sponsornaam op het shirt, werd Scheringa's museum in¿Spanbroek leeggehaald. Foto ANP

update

AMSTERDAM - Het Scheringa Museum voor Realisme is een klassiek geval van een uit de hand gelopen hobby. De verzameling begon rond een aantal werken van Nederlandse realistische schilderkunst uit het interbellum. Inmiddels heeft de collectie wel internationale allure.

Het begon in 1988 met een houtskooltekening van Carel Willink. Er volgden Willinkschilderijen en werk van andere magisch-realisten en vele andere kunstenaars. In 1997 ging het Scheringa Museum open, in een voormalige huishoudschool te Spanbroek. Het nieuwe museum, dat met 44 daglichtzalen en tienduizend vierkante meter groter zou worden dan het Van Gogh Museum en al 'het Kröller-Müller Museum van Noord-Holland' werd genoemd, wordt misschien nooit afgebouwd.

Het grootste deel van de verzameling van ongeveer 1300 kunstwerken bestaat uit Nederlandse realistische kunst uit de twintigste eeuw. De stukken van magisch-realistische schilders als Willink, Ket, Hynckes en Schumacher reflecteren de smaak van de behouden nouveau riche uit die dagen. Dat het beleid zich nadrukkelijk op realistische kunst richtte, werd vaak gezien als een behoudzuchtig statement.

Maar de verzameling kreeg door de oud-directeuren Emily Ansink (nu Kunsthal Rotterdam) en de huidige directeur Belia van der Giessen een steeds internationaler karakter. Scheringa kocht de afgelopen tijd gemiddeld twee schilderijen per week aan van naoorlogse schilders en fotografen als Eric Fischl, Duane Hanson, Alex Katz, Lucian Freud, Marlene Dumas, Michael Raedecker, Lucian Freud en Rineke Dijkstra.

Zo zocht hij steeds meer de avantgarde op. Afgelopen zomer baarde een tentoonstelling met decadente party-schilderijen van Terry Rodgers nog veel opzien. De Amerikaanse schilder was in Nederland alleen te zien geweest bij galerie Torch, maar dat weerhield Scheringa er niet van om hem in Spanbroek uitgebreid de ruimte te geven.¿ (KEES KEIJER)