Schuim: Afscheidsoos voor Job Cohen

De oud-burgemeester zelf met een overenthousiaste, plakkerige groupie.

Wat: Afscheid van burgemeester Job Cohen.

Waar: Concertgebouw.

Wie: Job Cohen, Lidie Cohen, Alexander Rinnooy Kan, Carolien Gehrels, Geert Mak, Maarten van Poelgeest, Marijke Vos, Mieke van der Weij, John Leerdam, Eberhard van der Laan, Bernard Welten, Jelle Kuiper, Lodewijk Asscher, Raymond Joval, Ed van Thijn, Hedy d'Ancona, Roberto Payer, Jürgen Raymann, Tania Kross.

Wanneer: woensdag 14 april 2010, van 19.30 tot 23.00 uur.

Waarom: de burgervader verruilt Amsterdam voor Den Haag.

Waardering: **

Zijn stille krachten zeiden dat hij het zelf zo wilde. Die stille krachten zijn talrijk, want iedere grote man moet vele onzichtbare handlangers hebben wil hij succes hebben. Job Cohens stille krachten lopen uiteen van zijn vrouw Lidie en zijn kinderen tot de anonieme, doch hardwerkende lieden in zijn kabinet. Zijn uitzwaaiavond wordt ook door deze zwijgende werkers vormgegeven, aan de hand van zijn wensen.

Dat Cohen bescheiden is, zal geen Amsterdammer meer verbazen. Dat ook hij met een aanstaande campagne op zijn reputatie moet letten en dus geen groots uitzwaaifestijn wordt gegeven (door een stad die moet bezuinigen), is ook te begrijpen. Maar dat zijn stille krachten op de calvinistische toer zouden gaan, had niemand kunnen voorzien.

Bitterballen, tafels zonder rok, een Amsterdams zangkoor, ROC-danseressen, Jörgen Raymann als verrassing, het Amsterdams Jeugdsymphonieorkest en een paar honderd van Cohens naaste vrienden en collega's. Eén speech: van waarnemend burgemeester Lodewijk Asscher - kort, bondig en weinig emotioneel. Optredens blijven politiek correct, gesprekken op de vlakte. Men voegt zich netjes in de rij om de oud-burgemeester een handje te schudden. Zelfs de imposante zaal van het Concertgebouw kan het gevoel van een feestje in een buurtcentrum met veel scharrelende grijze hoofden niet verhullen.

Even lijkt het alsof nog een traan kan vloeien, een lekkere dot sentiment, als mezzosopraan Tania Kross Aan de Amsterdamse grachten inzet. Gasten staan op, deinen mee, Kross neemt Cohen in haar armen. Maar zodra het lied over is, is het ook met het feest gedaan. De zaal is snel leeg, op een paar stille krachten na.

Cohen bouwt op deze zwijgzame helpers. Zoals hij is, zo zijn zij. Ingetogen, braaf, diplomatiek en onpersoonlijk. Maar wel toegewijd, vandaar toch dat feestje. Cohen vond het leuk, dus wat hebben de feestgangers te klagen. (LORIANNE VAN GELDER)

Tip voor een feestje? Schuim@parool.nl
Volg Schuim op Twitter