Moslimstudenten blij met gebedsruimten VU

AMSTERDAM - In een kelder van de Vrije Universiteit, voorbij een stapel pallets, zijn drie kleine ruimtes. Het hadden ook opberghokken kunnen zijn - en misschien waren ze dat vroeger wel - maar nu kunnen VU-studenten zich er terugtrekken voor gebed.

De meditatieruimte is ingesloten tussen de gebedsruimte voor mannen links en die voor vrouwen rechts. Voor de deuren staat een bonte verzameling schoenen.

Voor die van de gebedsruimten dan. De meditatieruimte is leeg, net als de inrichting. Hier geen rood tapijt zoals bij de buren, maar grijs linoleum en een lichthouten bank.

Op een katheder liggen een bijbel en een klapper met gedichten.

De gebedsruimten zijn evenmin weelderig aangekleed - er ligt een koran - maar die zijn tenminste gevuld met studenten. Ze lopen af en aan, jongens links, meisjes rechts.

Aroosa Khan, een 25-jarige studente gezondheidswetenschappen: ''Dat er gescheiden gebedsruimtes zijn, wordt als prettig ervaren door mensen die niet gemengd willen bidden. Dat ze kunnen bidden zoals ze dat thuis gewend zijn.''

En dat is vijf keer per dag, waarvan al snel keer twee onder schooltijd. Vroeger moesten de moslims dan een rustig plekje opzoeken, waar dan nog altijd andere studenten voorbijliepen. Khan: ''Het kan wel, maar het leidt af.''

Het moment waarop moslims moeten bidden ligt vast en strookt niet met het lesrooster. Khan: ''Als het echt niet anders kan, mag het best iets later. Sommigen willen echt op het tijdstip zelf bidden en die lopen dan gewoon uit een college weg. Dat wordt toegestaan.''

Zelf wacht Khan totdat het lesuur voorbij is. ''Als het pauze is, ga ik snel bidden en dan weer verder. Ik vind dat niet erg; het is maar een pauze. En het is ook lekker rustgevend als je hebt gebeden.''

De gebedsruimten zijn vol, te vol, zeker tijdens het vrijdagmiddaggebed.

Een uitbreiding is aanstaande.

Dan bezoekt zowaar een jongen - T-shirt met War is not my language in drie talen - de meditatieruimte.

Thomas van der Molen, een 25-jarige antropologiestudent, blijkt zich hier vaak even terug te trekken, zij het niet om te mediteren.

Van der Molen: ''Ik kom hier om te lezen. Over het algemeen wel spiritueel geëngageerde boeken. Meestal ben ik alleen. Ik ben hier zelden iemand anders tegengekomen.''

Soms neemt hij een paar vrienden mee.

Gebruikt Van der Molen de meditatieruimte dus meer als veredelde bieb? Van der Molen: ''Ondertussen lees ik soms wel in de bijbel, of in een gedicht.''

Van der Molen heeft bewust voor de VU gekozen vanwege het multiculturele karakter. ''Schrijf maar op: ik ben blij dat ik op de multicultureelste universiteit van Nederland zit. Zo zou het op elke universiteit moeten zijn, een afspiegeling van de samenleving.''

''Het mag dan hipper zijn om naar de UvA te gaan, maar ik ben liever hier. De VU is toffer. Vanwege het multiculturele en de structuur en de gemeenschapszin. Het is natuurlijk een betonnen jungle, maar het gaat om de sfeer. Als je alleen tussen al die witte mensen op de UvA zit, is dat toch een vreemde gewaarwording.''

Voor de gebedsruimte voor mannen trekt een stel jongens de schoenen weer aan. Over de VU niets dan goeds, zeker in vergelijking met de UvA. ''Op de UvA zitten de rijken, de UvA is atheïstisch, liberaal en elitair,'' zegt een student sociale wetenschappen, die liever niet met zijn naam in de krant wil.

Dat valt volgens Halilurrahman, een 22-jarige student religie en levensbeschouwing, 'traject islam', wel mee. ''Volgens mij zitten daar ook gewone mensen, maar ze houden zich meer bezig met lang leve de lol. Hier zitten serieuzere mensen.''

Zijn 25-jarige studiegenoot Musa: ''Studenten hier hebben een andere instelling. De VU is van oorsprong protestants-christelijk en er is ruimte voor een hoger niveau godgeleerdheid.

Voor praktiserende moslims is dat goed, want het milieu is wat opener. Dat de VU minder hip is, zal me worst wezen. Je studeert om te studeren. Watje in je vrije tijd aan hippige dingen doet, moet je zelf weten.''

Halilurrahman: ''Je gaat toch naar een school waar je niet de enige in je soort bent.'' (HANS VAN DER BEEK)