Peter Cameron: De stad waar je ten slotte aankomt ***

De vierde roman van de Amerikaan Peter Cameron (1959), The city of your final destination, verscheen in de VS zeven jaar geleden; de vertaling, De stad waar je ten slotte aankomt, komt nu pas.

Waarom? Moeilijk te zeggen. Maar dat de verfilming ervan door regisseur James Ivory twee weken geleden op het filmfestival van Rome eindelijk haar wereldpremière beleefde, zal de publicatie ongetwijfeld een duwtje in de rug hebben gegeven. Een verlaat duwtje, want na een voorvertoning in 2007 bleef de film twee jaar op de plank liggen, terwijl één van de hoofdrolspelers, Anthony Hopkins, een geding aanspande om zijn riante salaris los te krijgen.

Maar goed, die vertaling is er nu, de film komt eraan, en dat is vermoedelijke twee keer goed nieuws. Omdat we zo alsnog kennis kunnen maken met een elegante en geestige roman én omdat de decors, het tempo en vooral de dialogen schreeuwen om een plek op het witte doek.

De wat sukkelige spil van het verhaal is de academicus Omar Raza­ghi, die op het punt staat een biografie te schrijven van de bijna vergeten auteur Jules Gund. Zijn subsidie heeft hij binnen, de University of Kansas Press wil zijn boek uitgegeven. Geen vuiltje aan de lucht. Totdat blijkt dat de erven Gund hem tot zijn stomme verbijstering níét de vereiste autorisatie willen verlenen.

Bijna letterlijk het vliegtuig in geduwd door zijn bazige vriendin Deidre vertrekt Omar naar Uruguay, waar hij onaangekondigd de wonderlijke wereld van die erven binnenstormt, die in en om een vervallen landhuis in het plaatsje Ochos Rios wonen. De mysterieuze weduwe Caroline, die haar dagen voornamelijk slijt met het in een torenkamer naschilderen van doeken van Giacometti en faliekant tegen een biografie is (omdat wijlen haar man dat niet wilde, zegt ze). Gunds beeldschone maîtresse Arden. En de broer van de schrijver, Adam, een in stijlvol verkreukelde linnen pakken en Oscar Wildeachtige oneliners gehulde nicht van stand, die juist dolgraag wil dat de familienaam door Omars werk weer wordt opgestoten in de vaart der volkeren.

Ze draaien om elkaar heen, die vier. Kleine en grote onthullingen flaneren voorbij (want hoewel eigenlijk best veel gebeurt, blijft de plot toch een lome zomeravondindruk maken). Omar maakt vorderingen, die weer ongedaan worden gemaakt als Deidre met haar olifant-in-een-porseleinkastdadendrang in Uruguay verschijnt. En de biograaf, die steeds minder zeker weet of hij wel biograaf wil worden, raakt ondertussen langzaam betoverd door Arden.

Wereldschokkend is het allemaal niet, misschien. En je moet de nodige vaagheden en onbeantwoorde vragen voor lief nemen. De geest van Jules Gund komt bijvoorbeeld nooit echt tot leven en waarom zijn erfgenamen al die jaren bij elkaar bleven wonen, is een raadsel. Maar Cameron is zo sterk in het oproepen van sfeer en de opbouw van gelaagde, theatrale dialogen dat je bij het lezen van zijn roman wel al het gevoel hebt dat je naar een aantrekkelijke arthousefilm zit te kijken. Een Merchant & Ivory-film eigenlijk. En dat die vilein hartveroverende Adam Gund daarin een hoofdrol speelt, doet ook verlangend uitzien naar de manier waarop Anthony Hopkins hem vertolkt. (DIRK-JAN ARENSMAN )

Peter Cameron - De stad waar je ten slotte aankomt
Vertaald door Marion Op den Camp, Ailantus, €19,95.