Damschreeuwer: 'Ik ben duidelijk onschuldig'

AMSTERDAM - Met één luide brul doorbrak Adam op 4 mei om één minuut over acht de rust op de Dam. De schreeuw stond aan het begin van een paniekgolf, waarbij 63 mensen gewond raakten en ook de koningin, kroonprins Willem-Alexander en prinses Máxima het op een lopen zetten. Sindsdien zat Adam de Damschreeuwer vast.

Maar op 9 juni werd zijn voorarrest opgeheven. En dus toog de kleine potige man weer naar zijn vertrouwde plekje: dat bankje op het Spui naast café Luxembourg waar iedereen hem kent als Adam en waar hij altijd bier drinkt.

Nee, hij heeft niet meer het uiterlijk van een orthodoxe jood. Zijn baard is eraf en zijn haar is kort. Zijn praatjes zijn zoals ze van hem gewend zijn hier: warrig, een beetje wereldvreemd. Hij drinkt weer goedkope blikjes bier, met blokjes ijs die hij bietst van de Coffee Company.

''Ik denk niet dat ik me realiseerde dat het dodenherdenking was.'' Dat hij ging schreeuwen, wist hij wel. ''Ik ging van de ene naar de andere kroeg en ik vond dat die mensen daar maar stonden te suffen.''

Hoewel hij zijn verhaal afwisselt met vreemde verhandelingen over ripdeals en filosofische bespiegelingen over het leven, is hij op sommige momenten heel helder over de rel op 4 mei. ''Ik ben niet schuldig. Als je de beelden van seconde tot seconde bekijkt, zie je dat de mensen niet na mijn schreeuw, maar na de gil van een meisje in paniek raken. En als er een hek omvalt.''

Heeft hij spijt? ''Nee, maar ik betreur wel wat er op de Dam is gebeurd. Wat die mensen op de Dam elkaar hebben aangedaan.'' Het is hetzelfde wat zijn advocaat vertelde. ''Je moet een verhaal hebben om uit handen van justitie te blijven hè,'' zegt Adam lachend.

Hij giechelt wat af trouwens, Adam. ''Maar al zou ik zeggen dat ik het wél bewust heb gedaan om de koningin in gevaar te brengen, dan wijzen de beelden tóch anders uit.''

Adam wil zijn achternaam niet zeggen. Ook niet waar hij woont, áls hij al ergens woont. Wel zijn tweede en derde voornaam: Ale Hugo. En dat hij in Harlingen geboren is en failliet is gegaan met een café in Groningen. Dat hij veertig jaar is, uit een gezin van acht komt en zelf 'ergens' twee kinderen heeft.

En nee, hij heeft niet iets tegen koningin Beatrix en haar familie. ''Al is het maar de vraag of ze echt onze koningin is.'' En dan komt er weer een onnavolgbare theorie over het koningshuis.

Toch verraden zijn woorden af en toe de nodige intelligentie. Waarschijnlijk daarom dat justitie hem langer in hechtenis wilde houden, om toch eerst goed uit te zoeken wie deze zwervende snuiter is. Maar in hoger beroep werd besloten dat hij de rechtszaak in vrijheid mag afwachten. ''Ik zie niet op tegen die rechtszaak. Ik ben duidelijk onschuldig. Dat hoor ik ook van iedereen hier die me kent.'' (VICTOR SCHILDKAMP/AD)