Kunst & Media Bewaar

Het dak eraf met Johnny Rotten

Archieffoto van Lydon op het Isle of Wightfestival in 2008. Foto AP
Archieffoto van Lydon op het Isle of Wightfestival in 2008. Foto AP ┬ę UNKNOWN

De opmerking van John Lydon, alias Johnny Rotten, dinsdagavond in Paradiso was onvermijdelijk, maar pakte relatief mild uit. 'A shame about the World Cup, huh?' zei de zanger van Public Image Ltd bij aanvang van het concert. Het sardonische lachje dat volgde deed de rest. Maar het bleef bij deze en twee of drie gelijksoortige opmerkingen. Lydon en zijn herenigde PiL concentreerden zich op de muziek en deden dat opmerkelijk goed.

Na het uiteengaan van The Sex Pistols, begin 1978, kon John Lydon natuurlijk niet 'zomaar een rockgroep' beginnen. Hij was het aan zijn stand als recalcitrant verplicht om met iets bijzonders te komen. Dat werd Public Image Ltd. (PiL), een band met bassist Jah Wobble en gitarist Keith Levene. Wederom slaagde hij er in mensen voor het hoofd te stoten, maar nu muzikaal. De punk had plaats gemaakt voor experimentele dub en trage in echo gedompelde rock. Met PiL werd de 'postpunk' geboren.

De eerste platen van PiL gelden als zeer invloedrijk. De bezetting van de groep wisselde echter voortdurend, met Lydon als enige constante. Begin jaren negentig besloot ook hij er de brui aan te geven, een autobiografie te schrijven en zijn krediet als celebrity uit te venten in praatprogramma's op tv.

Opmerkelijk gemotiveerd
Na twee Sex Pistolsre├╝nies - die al snel iets grotesks kregen - vond Lydon het eind 2009 tijd voor een hereniging van Public Image Ltd. De bezetting van de late jaren tachtig, welteverstaan, met gitarist Lu Edmonds, drummer Bruce Smith en als nieuwkomer sessieveteraan Scott Firth op bas.

Wie dacht dat dat wel op een avond routinematig afdraaien van oude favorieten zou uitlopen, kwam bedrogen uit. De groep bleek opmerkelijk gemotiveerd, gretig en energiek. De instrumentalisten slaagden er dankzij de elektronica van 2010 goed in het dertig jaar oude geluid van Wobble en Levene te benaderen. Maar veel belangrijker nog was de inzet van de zanger - veelvuldig bekkentrekkend en lurkend aan een fles cognac waar, Lydon kennende, waarschijnlijk gewoon koude thee in zat.

Het oude Flowers of Romance bracht hij geweldig. Het destijds aan zijn doodzieke moeder opgedragen Death Disco klonk nog altijd gemeen en snerpend. Religion van het debuutalbum uit 1978 werd danig geactualiseerd door er de actuele pedofilieschandalen in de katholieke kerk in te verwerken. En het hitje Rise kreeg als aankondiging mee: 'This is a proper protestsong; not some stupid bollocks by Bono.' Lydon mag dan inmiddels 54 zijn, hij blijft dezelfde provocateur als in 1977. En zijn show in Paradiso is zo overtuigend, dat hij er nog mee wegkomt ook. (PETER BRUYN)

Public Image Ltd. Gezien: dinsdag 13 juli, Paradiso.