Pop: Animal Collective - Fall be kind ****

Ze maakten een album dat wereldwijd als meesterwerk werd onthaald, een plaat die tot de ­beste van het jaar werd gerekend. De toegekende lauweren zouden voor menigeen talrijk genoeg zijn om comfortabel een jaar of twee, drie op te rusten. Maar aan het eind van het jaar dat zo spectaculair begon met Merriweather Post Pavillion bracht Animal Collective doodleuk nóg een plaat uit. Een kortje weliswaar, met vijf nummers, maar met een speelduur van 27 minuten even lang als menige langspeel-cd. En hoewel zowel het openingsnummer als de afsluiter afkomstig zijn van de Merriweather-sessies klinkt deze EP bepaald niet als een kliekjesplaat.

Het album begint met Animal Collective op hun ongrijpbaarst: na een musical-intro (Joseph), schakelt de band over op het fijne panfluitgeluid waar ­George Zamphyr destijds furore mee maakte, om die eigenaardige ingrediënten tenslotte in een magistrale popsong te verwerken. Ook What wouldn't I want zet de luisteraar op het verkeerde been, als een minuten voortdrenzend sound­scape zich plotseling ontpopt tot een fraaie, dromerige popsong waarin jubelende koortjes gestut worden door een stevige elektronische beat. De drie overige nummers zijn ijler en vluchtiger van textuur, maar Fall Be Kind is een adembenemende toegift op een adembenemend album. (Domino/Munich)
(JERRY GOOSSENS)

animalcollective.org
myspace.com/animalcollective