Intiem festival in Vlielands duinen

Ja, dat was mooi, toen vrijdagmiddag een veerboot vol festivalgangers de haven van Vlieland binnenliep en uit de geluidsinstallatie Into the great wide open klonk. Zou Tom Petty weten dat in Nederland een popfestival is vernoemd naar een van zijn songs? Degene die het hem binnenkort vertelt, kan er meteen bij zeggen dat de eerste editie ondanks noodweer op de eerste dag een groot succes was.

Popfestivals genoeg in Nederland, maar Into The Great Wide Open is een aanwinst. Wat heeft het festival te bieden dat er nog niet was? Op de eerste plaats de prachtige locatie.   Mooier dan het duinlandschap van Vlieland kan een festivaldecor niet zijn in Nederland.

Het is geen omgeving voor een massaal en 24 uur per dag doordenderend festival. Into The Great Wide open is bewust kleinschalig: met 400o bezoekers was het dit weekeinde ook meteen uitverkocht.

Iets minder nadrukkelijk richt het festival zich ook op de wat oudere festivalganger. De popliefhebber die na twaalven het liefst gewoon gaat slapen, die prijs stelt op enige luxe en die mogelijk al kinderen heeft.

Die kinderen waren zeer welkom. In het Kinder Kunst Atelier konden ze zelf lollies maken of raketten bouwen. Weer eens wat anders dan dat eeuwige schminken. Op een terrein dat deed denken aan de Parade konden pa en ma zich intussen te goed doen aan oesters van het wad en wijn die de gebruikelijke festivalkwaliteit ver te boven ging.

De kleinschaligheid van het festival was een verademing. Twee podia waren er maar; één in de open lucht, één in een zaal achter de kantine van de plaatselijke camping. Heerlijk om op een festival eens in alle rust naar een optreden te kijken en te luisteren zonder dat nerveuze gevoel dat er tegelijkertijd nog zes optredens zijn waar je eigenlijk ook bij zou willen zijn.

Terwijl op het kampeerterrein de eerste tentjes de lucht in gingen (in de duinen altijd houten haringen gebruiken, jongelui, zeker bij zwaar weer!), werd het festival vrijdag geopend door Kyteman's Hiphop Orkest. De weemoedige toon van Kytemans trompet zouden we de rest van het weekend in veel variaties terughoren. Into The Great Wide open bood een veelheid aan muzikale stijlen, maar wat al die optredende groepen en artiesten met elkaar gemeen hadden, was een sterke hang naar melancholie. We hoorden het bij de wel zes Scandinavische acts die optraden, maar ook bij de groepen en artiesten van het Nederlandse Excelsiorlabel (een van de initiatiefnemers van het festival).

De toch al zo weemoedige muziek van de groep Johan was extra geladen omdat vorige week bekend werd dat de groep binnenkort wordt opgeheven. ''Dit is ons allerlaatste festival,'' zei leider Jacco de Greeuw. Verbeeldden we het ons of zei hij het echt met een snik in zijn  stem? De melodieuze gitaarmuziek van Johan, echte eilandmuziek eigenlijk, zal gemistworden.

Singer-songwriter Lucky Fonz III speelde een soort thuiswedstrijd. Hij komt weliswaar uit Amsterdam, maar werkte als jongen jarenlang als seizoenwerker op de camping van Vlieland. Hij schrobde er de wc's, maar maakte ook deel uit van het animatieteam. Toen maakte hij vast niet de grappen die hij nu wel maakt. ''Hé niet meeklappen, jullie.'' zei hij tegen het publiek. ''Het gaat hier om mij, niet om jullie.''

Ook heel mooi: de fanfare van Vlieland die zondag bij de veer boot vertrekkende festivalgangers uitluidde. Into The Wide Open is een blijver, zoveel is zeker. Nu maar hopen dat het festival in de toekomst zijn intimiteit zal weten te bewaren. (PETER VAN BRUMMELEN)