Wie wil zitten bij Byrne?

David Byrne, de ex-frontman van Talking Heads, is op tournee met Songs of David Byrne and Brian Eno. Gisteren speelde hij in de uitverkochte Rabozaal van De Melkweg. ''Hello Milky Way!''

''Maak vooral gebruik van de bar. Drinken helpt om onze liedjes te begrijpen,'' verwelkomt David Byrne het publiek. Samen met een tienkoppig ensemble staat hij op het podium van de uitverkochte Rabozaal, die met ruim negenhonderd bezoekers tot aan de nok is gevuld. Het publiek lacht om deze vreemde introductie. ''Je mag ook best telefoneren tijdens de show, of van alles up- en downloaden.''

De excentrieke muzikant en artistieke duizendpoot David Byrne (1952) vormde eind jaren zeventig, met drie collega-studenten van de kunstacademie, de new wave-band Talking Heads. Ze maakten furore met albums als More songs about buildings and food (1978) en Remain in light (1980). Hun experimentele popmuziek, gelardeerd met absurdistische humor, inspireerde bands als Franz Ferdinand, TV on the Radio en Radiohead.

Talking Heads ging in 1991 ter ziele. Byrne bleef muziek maken. Op tournee met Songs of David Byrne and Brian Eno deed hij gisteren Amsterdam aan met een vreemde, maar energieke rockshow.

Vanaf het openingsnummer Strange overtones stuiteren Byrne en consorten over het podium - geheel gekleed in het wit. De zeven muzikanten worden versterkt door drie hyperactieve dansers, die als een soort maniakale tekenfilmfiguren met groteske bewegingen over het podium gaan.

Merkwaardig genoeg zijn er alleen zitplaatsen - op uitdrukkelijk verzoek van Byrne, aldus een medewerker van De Melkweg. Het publiek kan maar moeilijk blijven zitten. Al snel staan er toch aan weerszijden van het podium en in de gangpaden groepjes fans mee te dansen.

Byrne begon na Talking Heads een solocarrière en werkte als componist, (beeldend) kunstenaar, filmmaker, fotograaf en schrijver. Daarnaast maakte hij twee albums met producent Brian Eno (bekend van U2 en David Bowie). Het eerste, My life in the bush of ghosts (1981), was een baanbrekend album vol elektronische popmuziek met percussie, beats, tekstfragmenten en geluidscollages. ''Dat was sampling voordat er een naam voor bestond,'' aldus Byrne.

Vorig jaar kwam hun tweede album uit: Everything that happens will happen today.

Oude krakers uit het Talking Heads-repertoire - zoals Once in a lifetime, Burning down the house of Take me to the river - worden in de show afgewisseld met het elektronische werk, afkomstig van Byrnes samenwerking met Eno. Rock, funk, wereldmuziek, gospel en easy listening vloeien door elkaar in een strak geleide show.

In de vroege videoclips van Talking Heads was Byrne al een bijzondere verschijning: een breekbare slungel met een hoge, ijle stem. 26 jaar later is zijn zwarte haar spierwit, maar zijn hoekige motoriek en ontwapenende podiumpresentatie zijn gebleven.

Achteloos danst Byrne de rare discopasjes met zijn dansers mee, terwijl de band geen noot lijkt te missen. Gedurende de hele twee uur durende show - met drie toegiften - blijft hij opvallend helder en krachtig bij stem. Hij lijkt niet eens tussendoor een slok water te hoeven nemen. Hoe krijgt hij dat voor elkaar? Strange overtones, inderdaad. (DANIËL BERTINA)

Songs of David Byrne and Brian Eno, zondag in de Melkweg