Bob Dylan verkeert weer in topvorm

AMSTERDAM - De donderslag vlak voor aanvang van het concert was zo heftig dat het even leek alsof er alsnog een terroristische aanslag was gepleegd in Zuidoost. Het onweer was eigenlijk wel gepast bij de muziek die Bob Dylan bracht in de Heineken Music Hall. Dylan, die nooit twee avonden achtereen dezelfde nummers speelt, zong bij het eerste van drie Amsterdamse concerten vooral songs uit de categorie donker en dreigend. Zo zwaar was soms de sfeer dat het enige wat er aan ontbrak een hel en verdoemenis predikende dominee was.

Indrukwekkend was het beslist. Dylan, die binnenkort 68 jaar wordt, is na jaren van modderen weer in topvorm. Op de plaat, maar vooral ook op het podium. Wat tijdens concerten flink helpt, is dat hij tegenwoordig een enorm hechte begeleidingsband heeft. De vijf mannen, die er met hun zwarte pakken en ouderwetse hoeden uitzien als een gang uit een western, zijn niet alleen ontzettend goed op elkaar ingespeeld, ze voelen ook hun nogal grillige baas uitstekend aan.

Vroeger zag je bij concerten van Dylan zijn begeleiders nog wel eens wanhopen, maar zijn huidige muzikanten zijn zo zelfverzekerd als maar kan. In de Heinekenhal smeedden ze blues, country, folk en rock-'n-roll tot één geheel. Elektrische instrumenten voerden daarbij de boventoon, maar ook werden viool, banjo en staande bas bespeeld.

Dylan zelf zat - ook met een cowboyhoed op, maar dan net een slagje groter dan die van zijn bandleden - het grootste deel van de avond achter een keyboard. Evenmin als op de gitaar, is hij op de toetsen een virtuoos, maar dat keyboard, dat het hele concert lang op standje Hammond stond, gaf de muziek een fraai extra laagje.

Makkelijk maakte Dylan het zijn toehoorders niet. Like a rolling stone, waarmee hij het anderhalf uur durende concert besloot, was de eerste echte hit die hij speelde. De meeste songs waren afkomstig van zijn recentste albums Love and theft en Modern times. Van zijn nieuwe album Together through life, dat deze maand verschijnt, werd niets gespeeld.

Van iemand met een zo rasperig, schor en knauwend geluid als Dylan kun je moeilijk zeggen dat hij goed bij stem was, maar hij was gisteren bij vlagen uitstekend verstaanbaar. Desalniettemin duurde het tot het refrein voor het publiek doorhad dat hij als toegift Blowin' in the wind zong. Zijn allerbekendste nummer had dan ook een radicaal nieuw arrangement gekregen. Het ooit zo hoopvolle nummer was een trage blues geworden. (PETER VAN BRUMMELEN