Inaugurele rede Obama

Medeburgers, ik sta hier deemoedig voor de taak die ons allen wacht, dankbaar voor het vertrouwen dat u mij heeft geschonken, bewust van de offers welke onze voorvaderen hebben gebracht. Ik dank president Bush voor zijn dienstbaarheid aan onze natie, voor zijn generositeit en samenwerking tijdens deze overdracht.

Vierenveertig Amerikanen hebben de presidentiële eed afgelegd. De eed is afgelegd in tijden van welvaart en vrede. Maar ook is de eed even zo vaak uitgesproken in onrustige en stormachtige tijden. En tijdens die momenten ging Amerika gewoon door, niet omdat zij simpelweg de vaardigheid had om dat te doen, maar ook omdat de Amerikanen trouw zijn gebleven aan hun idealen, de idealen van onze voorvaderen, en trouw gebleven zijn aan onze Grondwet.

Zo is het altijd geweest. En zo zal het moeten zijn met deze generatie van Amerika.

We weten dat we middenin een crisis zitten. Ons land is in oorlog, strijdt tegen een wijdvertakt netwerk van geweld en haat, onze economie is ernstig verzwakt, wat het gevolg is van onze gezamenlijke hebberigheid, en onverantwoordelijk gedrag als het gaat om het maken van keuzes en het land voorbereiden op een nieuw tijdperk. We zijn onze huizen kwijt, banen zijn verloren gegaan en bedrijven sloten hun deuren. Onze gezondheidszorg is veel te duur, ons onderwijs is slecht en elke dag weer krijgen we het bewijs dat we onze energie moeten bundelen tegen onze vijanden en de bedreigingen voor onze planeet.

Dit zijn de aanwijzingen voor de crisis, volgens de statistieken. Minder meetbaar, maar desondanks nadrukkelijk aanwezig, is het ondermijnde vertrouwen dat in ons land heerst - een knagende angst dat de neergang van Amerika onvermijdelijk is, en dat de volgende generatie haar verwachtingen naar beneden moet bijstellen.

Maar vandaag zeg ik u dat de uitdagingen die ons wachten, er ook echt zijn. Ze zijn aanzienlijk en er zijn vele uitdagingen. We zullen ze niet allemaal in korte tijd kunnen aangaan. Maar wees u ervan bewust, Amerika, we zullen ze aangaan.

Vandaag komen we samen omdat we voor hoop gekozen hebben in plaats van angst, gekozen hebben voor continuïteit van vooruitgang, in plaats van conflicten en strijd.

Vandaag komen we bijeen om te verkondingen dat er een eind komt aan de kleinzerige wrok en valse beloften, de wederzijdse beschuldigingen en dogma's die al veel te lang onze politiek hebben gedomineerd.

We blijven een jonge natie, maar zoals de Bijbel ook zegt, het is tijd om uit de kinderschoenen te stappen. De tijd is rijp om met onze niet aflatende energie te kiezen voor een beter tijdperk in de toekomst, om dat geschenk, die nobele gedachte die van generatie op generatie werd overgebracht: de boodschap door God ingegeven dat alle mensen gelijk zijn, alle mensen vrij zijn, en alle mensen het recht hebben om hun kansen te realiseren, en te streven naar geluk in alle volledigheid. Tegelijkertijd dat wij de grootsheid van onze natie opnieuw benadrukken, beseffen we tevens dat grootsheid nooit een geschenk is. Het moet worden verdiend.

De reis die wij maken is er niet eentje van een korte weg, of genoegen nemen met minder. Het is niet de weg voor lafaards, voor hen die plezier boven werk stellen, of alleen maar op zoek zijn naar rijkdom en faam. Integendeel, het zijn zij geweest, de durfals, degenen die de daad bij het woord voegden, degenen die hun dromen waarmaakten, sommigen bekend, maar vaak de mannen en vrouwen die onzichtbaar hard hebben gewerkt en ons langs de lange, zware weg naar voorspoed en vrijheid hebben geleid.

Voor ons, Amerikanen, hebben zij hun schamele bezittingen bijeen gepakt en oceanen overgestoken op zoek naar een nieuw bestaan.

Voor ons, Amerikanen, hebben zij onder erbarmelijke omstandigheden gewerkt en het Westen ontdekt, hebben de zweep gevoeld en in de harde aarde geploegd.

Voor ons, Amerikanen, hebben zij gevochten en zijn zij gestorven in plaatsen als Concord, en Gettisburg, Normandië en Khe San.

Steeds maar weer hebben deze mensen gestreden, offers gebracht en gewerkt tot hun handen stuk waren opdat wij een beter leven zouden krijgen. Zij zagen Amerika als een groter geheel in een totaalsom, in plaats van individuele ambities na te streven welke groter zijn dan alle verschillen in afkomst, rijkdom of feiten.

En deze weg blijven we vandaag ook vervolgen. We blijven de welvarendste en machtigste natie op aarde. Onze arbeiders zijn nog steeds zo productief als toen de crisis begon. Ons denken is niet minder inventief geworden, en onze goederen en diensten zijn nu nog steeds even gewild als vorige week, vorige maand, of vorig jaar. Onze capaciteit draait op volle toeren. Maar de tijd van een zachte hand, aandacht voor onbelangrijke zaken en het afschuiven van onprettige besluiten - die tijd is overduidelijk voorbij. Vandaag is de dag dat wij aan de slag gaan, het stof afkloppen, en aan het werk gaan om Amerika te hervormen.

Er is werk aan de winkel. Onze economie moet veranderen, snel en gewaagd, en we zullen aan het werk gaan - niet alleen om nieuwe banen te creëren maar ook om de fundering te leggen voor groei. We gaan wegen aanleggen en bruggen bouwen, een elektriciteitsnetwerk en digitale netwerken, die onze economie een impuls geven en ons samen brengen. We brengen de wetenschap weer op niveau en zullen deze aanwenden om de gezondheidszorg weer op peil te brengen en de kosten omlaag. We maken gebruik van de giften van de zon en de wind en de aarde om onze auto's van brandstof te voorzien, en onze fabrieken te laten dradraaien. En we zullen onze scholen en universiteiten hervormen opdat ze aan de eisen van de eenentwintigste eeuw voldoen.

We kunnen het. En we gaan het ook doen.

Er worden vragen gesteld bij onze ambities - er wordt beweerd dat ons systeem zulke grootse plannen niet aankan. Deze vragenstellers hebben een korte-termijngeheugen. Want zij zijn kennelijk vergeten wat dit land kan doen als ideeën samengevoegd worden om de doelstelling te bereiken en als het gaat om onze onverschrokkenheid.

Wat deze cynici niet begrijpen is dat de grond onder hun voeten aan het schudden is, dat de inmiddels achterhaalde politieke argumenten welke ons lange tijd hebben belemmerd, niet langer meer actueel zijn. De vraag die wij ons vandaag de dag stellen is niet of onze regering te klein of te groot is, maar of zij haar werk goed doet - of het de gezinnen helpt aan een redelijk betaalde baan, een gezondheidszorg welke zij zich kunnen veroorloven, een fatsoenlijk pensioen. Als het antwoord daarop ja is, gaan we verder. Is het antwoord nee, houdt alles op. En zij die de Amerikaanse dollar beheren, moeten verantwoording afleggen, opdat zij het op de juiste manier uitgeven, opdat zij slechte gewoonten ombuigen, en handelen zoals de wereld dat vandaag van ons vraagt - want alleen dan kunnen we het zo broodnodige vertrouwen herstellen tussen het volk en de regering.

Het staat ook niet ter discussie of de kracht van de markt goed of slecht is. De kracht van de markt om rijkdom en vrijheid te genereren staat niet ter discussie, maar deze crisis maakte ons eens te meer duidelijk dat als we niet oppassen, het ook helemaal fout kan gaan met de economie - en dat een land niet lang de welvaart zal kunnen behouden als het alleen maar voordelen aan de rijken geeft. Het succes van onze economie heeft niet alleen altijd afgehangen van ons bruto binnenlands product, maar ook van de verbreiding van onze welvaart en onze ambitie om alle kansen ten volle te benutten - niet uit een gevoel van liefdadigheid maar eenvoudigweg omdat het de beste manier is voor ons nationale welzijn.

Als het gaan om onze defensie, dan wijzen wij de valse keuze tussen onze veiligheid en onze idealen af. De stichters van onze natie, welke geconfronteerd werden met gevaren welke wij ons niet kunnen voorstellen, hebben een manifest opgesteld waarin de wet vastgelegd werd, de rechten van de mens beschreven; een manifest welke generatie na generatie wijdverspreid werd. Deze idealen zijn vandaag de dag nog steeds even significant, en we laten ze niet zomaar varen. En dus geven wij dit vandaag mee aan alle mensen en naties die vandaag naar ons kijken, van de grootste metropolen tot het kleine dorpje waar mijn vader werd geboren: Amerika is de vriend van ieder land en iedere natie, van iedere man of vrouw, van ieder kind die een toekomst wil van vrede en waardigheid, en ook dat we opnieuw bereid zijn een belangrijke leidersrol te vervullen.

Generaties voor ons hebben fascisme en communisme niet met alleen maar raketten en tanks bestreden, maar vooral met standvastige allianties en rotsvaste overtuigingen. Zij begrepen dat onze macht ons niet alleen maar kan beschermen, en ook dat het ons niet het recht geeft om maar te doen zoals we goeddunken. Integendeel, zij wisten dat macht alleen groter kan worden door zorgvuldigheid; onze veiligheid valt of staat met rechtvaardigheid, de kracht die wij uitstralen om als voorbeeld te dienen en het behouden van kwaliteiten als waardigheid en beheersing.

Wij koesteren deze erfenis. En met deze erfenis kunnen wij het hoofd bieden aan nieuwe bedreigingen welke veel van ons zullen vergen - door middel van nog meer samenwerking en begrip tussen naties. We zullen langzaam, doch zorgvuldig, het gezag in Irak weer aan de Irakezen teruggeven, en een dringend nodige vrede afdwingen in Afghanistan. Met oude vrienden, en voormalige vijanden zullen we niet aflatend werken om een nucleaire dreiging af te wenden, en om de dreiging van het opwarmen van de aarde te verminderen.

We zullen ons niet verontschuldigingen, evenmin zullen we verslappen in onze defensie, en voor diegenen die menen hun doelstellingen luister te moeten bijzetten met terreur en het afslachten van onschuldigen hebben wij een boodschap: wij zijn sterker en jullie kunnen ons niet breken, jullie uithoudingsvermogen haalt het niet bij het onze en wij zullen jullie verslaan.

Want wij weten dat de lappendeken dat erfgoed heet onze kracht is, niet onze zwakte. Wij zijn een natie van Christenen en Moslims, Joden en Hindoes - en niet-gelovigen. Wij worden gevormd door elke taal en cultuur, uit elke uithoek van deze aarde. Wij hebben de bittere pil van een burgeroorlog en segregatie geslikt, en zijn sterker, en met een grotere saamhorigheid dan ooit, deze zwarte bladzijden uit de geschiedenis te boven gekomen. Mede daardoor zijn wij er rotsvast van overtuigd dat oude haatgevoelens ooit voorbij gaan en dat de scherpe lijnen tussen naties zullen vervagen, en dat de wereld kleiner wordt, dat onze gezamenlijke waardigheid naar boven zal komen en dat Amerika een belangrijk rol moet spelen bij het inluiden van een nieuw tijdperk van vrede.

Wij willen de positieve weg welke is ingeslagen met de Islamitische wereld voortzetten, gebaseerd op wederzijdse interesse en respect. En aan de leiders op deze wereld die conflicten initiëren, of de beschuldigende vinger naar het Westen wijzen, hebben wij deze boodschap: uw volk zal u beoordelen op wat u gebouwd heeft, niet op wat u heeft afgebroken. En voor hen die vasthouden aan macht door middel van corruptie, leugens of door dissidenten het zwijgen oplessen, hebben wij deze boodschap: u bent de zwarte bladzijde in de geschiedenis, maar dat we u de hand reiken als u bereid bent de vuist niet langer te tonen.
Aan de arme landen beloven wij dat we met jullie zullen samenwerken, opdat de boerderijen zullen floreren, opdat vers en schoon water beschikbaar zal komen en de hongerige magen, maar ook het gezonde verstand weer gevoed zullen worden.

En aan de landen die net als Amerika van een redelijke welvaart genieten zeggen wij dat wij niet langer onverschillig mogen staan tegenover hen die lijden in andere landen, en ook niet dat de consumptie maar eindeloos kan doorgaan zonder dat we ons bewust zijn van reserves van onze aarde. De wereld is aan het veranderen, en wij moeten daarin meegaan.

Nu dat we de weg van de toekomst voor ons zien, herdenken wij met gepaste eerbied de dappere Amerikanen die op dit moment patrouilleren in afgelegen woestijnen en ondoordringbare bergen. Zij vertellen ons vandaag hun verhaal, net zoals dat de verhalen van zij die vielen en begraven liggen op Arlington hun verhaal doorfluisteren. Wij brengen hen een eregroet, niet alleen omdat zij onze vrijheid beschermen, maar omdat zij de belichaming zijn van een wilskracht om boven zichzelf uit te stijgen als het gaat om dienstbaarheid. En toch, op dit moment - een moment dat de geschiedenis in zal gaan - is het die wilskracht die wij allemaal moeten hebben.

Want ongeacht wat onze regering kan doen, en moet doen, het is zonder twijfel het geloof en de overtuiging van de Amerikaanse bevolking waarop onze natie steunt. Het is de behulpzaamheid naar de vreemdeling als hij in nood is, de onbaatzuchtigheid van de arbeider, die liever minder uren gaat werken, dan dat een vriend zijn baan verliest. Het is die behulpzaamheid die ons er doorheen sleept. Het is de vastberadenheid van de brandweerman die de trap opgaat ook als deze vol rook staat, maar ook die van de ouder om een kind groot te brengen. Het zijn die aspecten, die onze voorbestemming bepalen.

We staan wellicht voor nieuwe uitdagingen. De manier waarop we ze tegemoet treden kan ook nieuw zijn. Maar de voorwaarden voor ons succes zijn: hard werken, eerlijkheid, vastberadenheid, fair play, tolerantie en nieuwsgierigheid, loyaliteit en vaderlandsliefde. Deze voorwaarden zijn niet nieuw. Maar ze zijn ook waar. Ze zijn de stille kracht achter de vooruitgang in onze geschiedenis. Wat wij moeten doen is teruggaan naar deze waarden. Wat mij moeten doen in een nieuw tijdperk van verantwoordelijkheid nemen is erkennen, als Amerikanen, dan we een taak hebben, voor onszelf, als natie, en als wereldburger, taken die we niet morrend accepteren, maar met beide handen aanpakken, sterk in de overtuiging dat dit onze wilskracht sterkt, dat het ons karakter vormt en wij deze taken niet zien als een onoverkomelijk taak.

Dat is de prijs die we betalen, en de belofte als burger. Dit is de kern van onze overtuiging, de wetenschap dat God een beroep op ons doet om het onbekende tegemoet te gaan. Dit is de ware betekenis van onze vrijheid en onze geloofsovertuiging - waarin mannen, vrouwen en kinderen van elk ras en gezindte vandaag hier samen kunnen komen op deze fantastische Mall, en waarom een man, wiens vader nog minder dan 60 jaar geleden niet bediend zou zijn in een plaatselijk restaurant, hier nu voor u kan staan om de meest plechtige eed af te leggen.

Laten wij deze dag gedenkwaardig maken, bedenken wie wij zijn en hoever we gekomen zijn. In het jaar van de geboorte van Amerika, in een van de koudste maanden, een klein groepje vaderlanders bijeen aan de oever van een bevroren rivier. De hoofdstad verlaten. De vijand naderde. De sneeuw was bevlekt met bloed. Op het moment dat de afloop van de burgeroorlog onvoorspelbaar was, sprak de stichter van onze natie deze woorden: Opdat men in de toekomst weet, dat in het hart van de winter, waar alleen hoop en deugd overleefden, de stad en het land, bewust van een groot gevaar, samenkwamen.

Amerika, we leven in een tijdperk vol gevaren, we gaan op dit moment één van de moeilijkste periodes door, maar laten we ons deze woorden herinneren. Met hoop en deugdzaamheid staan wij opnieuw aan de oevers van de bevroren rivier en zullen de stormen die mogen komen doorstaan. Laat het zo zijn dat onze kinderen zeggen dat toen Amerika op de proef werd gesteld, wij weigerden om het zomaar op te geven, dat we niet wegliepen van problemen, dat we niet wankelden, maar met de horizon in het vizier en Gods zegen doorgingen, doorgingen met het geschenk dat vrijheid heet en dat we dit veilig doorgaven aan de volgende generaties. (GPD)