Berlusconi is zijn speeltje AC Milan zat

24-09-09 13:38 uur

Berlusconi met de Luigi Berlusconi Trophy cup. De Italiaanse premier begint genoeg te krijgen van zijn ultieme speeltje AC Milan. Foto GPD

ROME - Silvio Berlusconi, premier, verzekeraar, bankier, uitgever, tv-tycoon en clubeigenaar. Het was allemaal normaal in Italië, maar de doener, de man die alles kan en weet, begint genoeg te krijgen van zijn ultieme speeltje: AC Milan.

Het hoorde erbij. De succesvolle Italiaanse man had een voetbalclub als ultiem speeltje. De club was de ideale plek om zichzelf te celebreren en een symbool van de eeuwige jeugd. Een uitvergrote 'Bar Sport' waar hij de koning was en zich omringde met vrienden om eindeloos te praten over voetbal en vrouwen.

Geen grotere koning dan Silvio Berlusconi. De mediamagnaat nam in 1986 het kwakkelende AC Milan over en maakte er een van de succesvolste Europese clubs van. Ook door te smijten met geld. Steeds weer werden nieuwe records gebroken als het ging om transferbedragen en salarissen voor sterren als Lentini, Gullit, Van Basten en Rijkaard.

Niemand die daar kritische vragen over wilde stellen. Het Italiaanse voetbal zat vol duistere plekken en iedereen wist dat geld via creatieve boekhouders zijn weg vond naar de clubs. Pas nadat Berlusconi in 1994 de politieke ring betrad, werd er serieus gezocht en vond men bewijs voor het bestaan van 'zwarte fondsen', waarmee onder meer Gianluigi Lentini was betaald.

De politiek zette alle activiteiten van Berlusconi in een ander daglicht, de belangenconflicten waren ontelbaar en huizenhoog. Alleen de hoofdpersoon zelf zag ze tot op de dag van vandaag niet. Eerst een ministerraad, daarna een ontmoeting met de Braziliaanse president Lula waarbij hij zijn 'Braziliaanse jongens' van Milan laat opdraven. Publiek en privé zijn bij Berlusconi ondeelbaar.

''Een tactische vergissing, er is niet naar me geluisterd'', zei Berlusconi na de met 4-0 verloren derby tegen Inter. De nieuwe Braziliaanse coach Leonardo - 'jong en nog veel te leren', aldus de premier - wist meteen wie er de baas is. En dus dat hij de adviezen omtrent Ronaldinho moet opvolgen. Berlusconi trok hem aan om de tifosi weer enthousiast te krijgen. ''Dihno verrijkt het team'', vindt de premier. Oftewel: hij moet spelen.

Toch laat Berlusconi zich de laatste tijd minder vaak gelden op deze manier. Hij presenteert zich nog steeds als 'padre padrone' van Milan, maar de liefde is aan het bekoelen. Er worden geen recordaankopen meer gedaan. Ronaldinho en Beckham zorgden eventjes voor veel publiciteit, maar dat effect is alweer verdampt. De Italiaanse sportpers stelt unaniem dat Milan de enige topclub is die zich niet heeft versterkt - een beetje sneu voor Huntelaar.

Berlusconi dicht tegewoordig liever de gaten in de begroting en klaagt over veel te hoge spelerssalarissen. Uitgerekend hij: de man die het voetballersloon naar ongekende hoogten stuwde. De financiële opsteker bij de verkoop van Kakà aan Real Madrid woog zwaarder dan de sportieve ramp die zijn vertrek veroorzaakte. Het legioen is giftig, voelt zich verraden. Dat vertaalt zich onder meer in 17.000 minder seizoenkaarten - een diepterecord.

De lol is er van af voor Berlusconi. Het Italiaanse voetbal is veranderd. Slechte stadions, supportersgeweld en tien jaar betaaltelevisie hebben de bezoekersaantallen doen teruglopen. Koning zijn in je eigen voetbalcafé is niet langer de ultieme mannendroom. Berlusconi kampt bovendien met een generatiekloof: geen van zijn zes kinderen heeft iets op met voetbal. Ze draaien liever vandaag dan morgen de geldkraan dicht.

De belangrijkste reden voor Berlusconi's tanende interesse is misschien wel politiek. In deze crisistijd kan de grote baas het nooit goed doen. Met geld smijten is 'not done', maar het omgekeerde levert ook schade op. Volgens Berlusconi heeft de verkoop van Kakà hem twee procent stemverlies bij de Europese verkiezingen gekost.

Milan verkopen zou het beste zijn. En handig vanwege de naderende scheiding van zijn echtgenote Veronica Lario en de daaraan verbonden boedeldeling. Maar aan wie? Milan zou tussen de 600 en 800 miljoen euro waard zijn. Wie kan en wil dat nog betalen? Bij een staatsbezoek aan de Libische leider Ghadaffi heeft Berlusconi onlangs een balletje opgegooid. Het zal niet de laatste keer zijn dat staatszaken gemengd worden met voetbalhandel. Want Berlusconi blijft Berlusconi. (GPD)