Ook vijanden wuiven Borghouts uit met lof

17-11-09 09:48 uur

Borghouts, de enige commissaris voor GroenLinks, vertrekt per 1 december nadat hij struikelde over een 'bonnetjesaffaire'. Foto ANP

HAARLEM - Na zeven-en-een-half jaar commissaris van de koningin in Noord-Holland was 'het plezier verdwenen', zei hij. Maandagavond nam de Noord-Hollandse politiek afscheid van Harry Borghouts tijdens zijn laatste statenvergadering. Ook de man die Borghouts' val inleidde, PvdA'er Talsma, was vriendschappelijk: ''Je was niet kil en afstandelijk.''

Borghouts, de enige commissaris voor GroenLinks, vertrekt per 1 december nadat hij struikelde over een 'bonnetjesaffaire'. Hij had declaraties afgetekend zonder bonnetjes, en buitensporige etentjes goedgekeurd van oud-gedeputeerde Hooijmaijers. En de provincie was daarvoor al in zwaar weer gekomen met het dreigende verlies van 78 miljoen op een IJslandse bank door de kredietcrisis. Bovendien kwam Borghouts in opspraak vanwege zijn grote aantal bijbanen, waarvan hij er na lang aandringen een paar bereid was op te geven, maar tegen de suggestie in die bij het pensioenfonds ABP dan toch weer niet.

Aan die gebeurtenissen werden gisteravond weinig woorden vuil gemaakt. De statenleden keken vooral terug op de succesvollere periode. Niet voor niets honoreerden zij Borghouts' wens om na zijn 65ste gewoon door te werken terwijl hij er al een ambtstermijn op had zitten. Vol lof waren de sprekers over zijn vermogen om vooral achter de schermen oplossingen te vinden. Dat hij daarbij rechtlijnig en koppig kon zijn, nam men voor lief. Voor de buitenstaander wellicht een kille afstandelijke commissaris, maar niets is minder waar benadrukte vooral PvdA'er Talsma, de man die de val van Borghouts initieerde. ''Je was niet kil en afstandelijk.''

Andrée van Es, tot eind 1990 Kamerlid voor de PSP en GroenLinks, tegenwoordig directeur-generaal op het ministerie van Binnenlandse Zaken en aanwezig namens minister Guusje ter Horst, roemde zijn gezag en zijn rust. Maar ook de 'loyale koppigheid' waarmee hij achter zijn provincie ging staan als dat nodig was. Zoals bij het conflict met het rijk over het opeisen van de IJslandse tegoeden.

Borghouts zelf nam de gelegenheid om nog één keer zijn licht te laten schijnen over het bestuur. Hij gaf de politici mee dat zij niet 'één-op-één' naar voren brengen wat is opgepikt in tram, café of langs het sportveld. ''Volksvertegenwoordigers moeten een sterke ruggengraat hebben.''

Om de statenleden aan het einde van zijn toespraak toe te voegen: ''Maar dit ging natuurlijk niet over u.'' (GPD)