Kingmaschool protesteert tegen Donner

27-03-09 11:47 uur

Minister Donner wil niet dat jonggehandicapten in de toekomst nog gebruik maken van de sociale werkvoorziening. De Kingmaschool uit Amsterdam protesteert.

'Komt minister Donner altijd op de fiets naar de Tweede Kamer? Mooi, dan prik ik lekker zijn banden lek!'' De zestienjarige Naziha grijnst naar haar vriendinnetje Khadija (16).

''Moet-ie maar niet ons geld afpakken.'' De twee zitten met nog vijftig boze leerlingen van de Kingmaschool voor zeer moeilijk lerende kinderen uit Amsterdam-Noord in de speciaal voor hen gereserveerde bus naar Den Haag om te demonstreren tegen de plannen van minister Piet Hein Donner.

De minister wil niet dat jonggehandicapten in de toekomst nog gebruik kunnen maken van de sociale werkvoorziening. De Tweede Kamer praat volgende week over de plannen, maar de leerlingen van de Kingmaschool en twee andere Amsterdamse scholen voeren nu al actie.

''Donner wil deze jongeren de reguliere arbeidsmarkt op sturen, maar dat kan niet. Deze jongeren hebben allemaal een verstandelijke beperking en zullen altijd begeleiding nodig hebben,'' zegt Maureen van der Pligt van de Kingmaschool. ''Als Donner zijn zin krijgt, zitten ze straks allemaal thuis met een uitkering.''

En daar heeft de achttienjarige Michael Basfielt bijvoorbeeld helemaal geen zin in. Hij loopt nu stage en straks wil hij dolgraag vliegtuigen schoonmaken op Schiphol. ''Ik wil niet thuis zitten. Dat moest ook toen ik van mijn oude school werd gestuurd, en na twee weken verveelde ik me dood!''

De problemen op zijn vorige school waren het gevolg van zijn verstandelijke beperking. ''Daar zie je niets van,'' zegt Van der Pligt, ''maar deze jongens merken heus wel dat ze anders zijn. Dan gaan ze overcompenseren en ontstaan vaak gedragsproblemen. Vind je het gek, als je vriendjes steeds zeggen dat je op een mongolenschool zit?''

Jongeren met een beperking hebben vaak allerlei problemen. Sommige jongens worden crimineel, terwijl de meisjes erg kwetsbaar zijn voor bijvoorbeeld loverboys. ''Als we ze aan werk kunnen helpen, hebben ze in elk geval een kans op een beter leven,'' zegt Van der Pligt.

Michael doet het goed op school, dus de kans dat hij werk vindt is groot. ''Maar dat geldt niet voor iedereen,'' zegt stagecoördinator Thea Zandvliet. Neem bijvoorbeeld de negentienjarige Margareth Adau uit Soedan, die toen ze veertien was door de VN werd meegenomen uit een vluchtelingenkamp. Margareth woont zelfstandig, maar heeft een enorme achterstand. Werk vinden zal niet meevallen.

Of neem Colin (15), die met zijn moeder Trudi Huigen in de bus zit. Colin kijkt met grote ogen naar de schreeuwende jongens achterin de bus. ''Colin heeft autisme,'' vertelt Huigen. ''Maar dat betekent niet dat hij niet kan werken. Hij is heel precies en punctueel en zou een goede bibliothecaris zijn. Maar dan moet hij wel in een veilige omgeving werken, want hij heeft de emotionele ontwikkeling van een kind van zes.''

Halverwege de bus zijn Khadija en Naziha druk bezig met het voorbereiden van de demonstratie. Hoe dat allemaal moet, protesteren, weten ze niet precies. Naziha: ''Ik ga gewoon heel hard krijsen.'' Khadija is haar stem kwijt en kan dus niet schreeuwen. ''Maar ik ga wel stampen. Of iets kapot maken,'' fluistert ze hees.

De achttienjarige Aisha is intussen met heel andere dingen bezig. Zij moet straks een groot rood pluchen hart aan minister Donner - die beloofd heeft de demonstranten te woord te staan - overhandigen, en ze is best een beetje zenuwachtig. ''Ik wil namelijk later werken in een kinderdagverblijf. Dus hij moet naar me luisteren!''

Eenmaal in Den Haag wandelt de stoet schreeuwend en trommelend richting het Binnenhof. Daar worden ze opgewacht door vertegenwoordigers van alle Nederlandse gehandicaptenorganisaties en de vakbonden, die de protestactie van de scholieren ondersteunen.

Minister Donner is er zelf niet, en dus overhandigt Aisha het pluche hart aan een CDA-Kamerlid. ''Hij durft zeker niet,'' roept een jongen met zwarte dreadlocks. ''Nee, hij is bang,'' zegt een meisje met een hoofddoekje, ''waar is-ie? Dan ga ik 'm op zijn bril bossen.''

De 150 demonstranten zetten het nog één keer op een schreeuwen. Daarna lopen ze naar de bus en gaan ze weer naar Amsterdam. Terug naar school. (JASPER KARMAN)