Aboutaleb krijgt 'm recht voor zijn raap

06-01-09 11:16 uur

In het stadhuis van Rotterdam schudt Aboutaleb de handen van vele Rotterdammers tijdens de feestelijke nieuwjaarsreceptie. ANP/Ed Oudenaarden

Niet iedereen is blij met Ahmed Aboutaleb, die gisteren werd geïnstalleerd als nieuwe burgemeester van Rotterdam: een Marokkaan en ex-wethouder van Amsterdam bovendien. 'We willen geen theedrinker.'

Een bord op de stoep van het stadhuis: 'Deze burgemeester is door Rotterdam niet goedgekeurd, dus opgepleurd.' Het is de welkomstgroet van enkele Fortuynisten voor Ahmed Aboutaleb. Binnen in de raadzaal somt Marco Pastors op wat er volgens de veertienkoppige fractie van Leefbaar Rotterdam allemaal niet deugt aan de nieuwe burgemeester van Rotterdam. Aboutaleb is van de PvdA, een Marokkaan, een voormalige wethouder van Amsterdam én een vazal van Job Cohen. ''Onze achterban wil geen theedrinker als burgemeester,'' besluit Marco Pastors zijn profielschets.

Het is in alle opzichten een bijzondere installatie, die van Ahmed Aboutaleb (Beni Sidel, 1961). Met zijn benoeming heeft Rotterdam als eerste gemeente in Nederland een burgemeester van Marokkaanse komaf. Zes jaar na de historische zege van Pim Fortuyn bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2002 wordt opnieuw geschiedenis geschreven in de Maasstad. En onmiskenbaar waart ook nu de geest van Fortuyn rond in het stadhuis aan de Coolsingel, zowel op de stoep bij het plukje demonstranten als in de raadzaal tijdens de vergadering.

De tegenstanders zien in de benoeming van Aboutaleb een afrekening met het fortuynisme, maar met minstens zo veel kracht van argumenten kan worden gesteld dat het de bekroning is van het bestuurlijke proces dat zes jaar geleden in Rotterdam in gang is gezet. De ambtsketen van de stad rust nu immers op de schouders van een perfect geïntegreerde Marokkaan, die 32 jaar in Nederland is, die opklom van nieuwslezer bij de Wereldomroep en voorlichter van de Sociaal-Economische Raad naar het wethouderschap, een staatssecretariaat, en nu dan een burgemeesterspost.

''De wereldstad heeft een wereldburgemeester,'' kondigt de commissaris van de koningin in Zuid-Holland, Jan Franssen, Aboutaleb aan. Hij noemt de nieuwe burgemeester een rolmodel, het levende bewijs dat voor migranten in Nederland geen glazen plafond hoeft te bestaan.

Aboutaleb zelf rept in zijn toespraak met geen woord over zijn achtergrond, en ook tijdens het afleggen van de eed houdt hij, als moslim, zich aan de vertrouwde bede 'zo waarlijk helpe mij God almachtig'. Hij zegt verder begrip te hebben voor de onzekerheid en angst van burgers die kerken zien verdwijnen en moskeeën zien komen.

Het onderdeel 'recht voor zijn raap' wordt tijdens de feestelijk bedoelde installatie waargenomen door Marco Pastors, die stelt dat Leefbaar Rotterdam liever oud-wethouder Wim van Sluis op de stoel van Aboutaleb had zien zitten. Fijntjes herinnert Pastors de andere fracties aan het feit dat Leefbaar Rotterdam als enige partij in de raad voorstander was van een burgemeestersreferendum, bij voorbeeld met Aboutaleb en Van Sluis als kandidaten. ''De regentenpartijen in deze raad hebben tegengestemd. De PvdA durfde niet. Het waarom is duidelijk.''

Toch heeft ook Pastors woorden van waardering voor Aboutaleb. Op het terrein van de integratie en de inburgering ziet hij grote overeenkomsten tussen de staat van dienst van de nieuwe burgemeester en het programma van Leefbaar Rotterdam. Pastors: ''Hij is moreel rechtlijnig en vindt dat immigranten zich moeten aanpassen aan onze normen en waarden. Als immigrant en moslim wordt hij gemakkelijker dan wij verstaan en hopelijk ook begrepen. Hij mag zeggen wat velen niet durven zeggen: als het je in dit land niet bevalt, dan pak je je koffers maar.''

Aboutaleb hoort het allemaal glimlachend aan, en neemt ook het geschenk van Leefbaar Rotterdam in ontvangst: een gefrankeerde envelop, gericht aan de koning van Marokko, om het Marokkaanse paspoort van de nieuwe burgemeester te verzenden. Tijdens zijn slotwoord maakt Aboutaleb duidelijk dat de envelop niet zal worden gebruikt. ''Integratie betekent niet dat mensen alle schepen achter zich dienen te verbranden. Ik weiger te accepteren dat na 32 jaar in Nederland vraagtekens worden geplaatst bij mijn loyaliteit.''
Hard en helder, als een echte Rotterdammer. (PATRICK MEERSHOEK)