'Ik vind het fijn dat mijn werk lastig te benoemen is,'' zegt Lucy McRae in haar atelier op de Wallen. Ze wijst naar een plastic hoofd van een paspop en bergen opgerolde doorzichtige rubberen buizen. Samen met de Canadees Mike Pelletier bouwt ze aan Peristaltic Skin: een machinekunstwerk over de evolutie van huid. Allemaal nog hevig under construction. Ze lacht verontschuldigend: ''Maar het idee is er.''

De Australische McRae (Londen, 1979) is een van de tientallen kunstenaars en wetenschappers die morgen hun werk presenteren op Multiplex Transnatural in het TrouwAmsterdam-gebouw in de Wibautstraat. De manifestatie over de samensmelting van natuur en technologie duurt tot 20 maart.

McRae noemt zich 'een hybride'. Ze is ex-ballerina, architect, fotograaf, grafisch ontwerper en modestilist. Na haar studie Interior design aan het Royal Melbourne Institute of Technology verhuisde ze naar Londen, en werkte daar een paar jaar als architect. ''Ik ben van nature ongeduldig, en grote bouwprojecten duren me gewoon veel te lang. Vijf jaar geleden heb ik de aard van mijn architectuur teruggebracht tot het menselijk lichaam.''

Als zelfbenoemde 'body architect' maakte ze vier jaar deel uit van de Probes denktank van Philips Design: een futuristisch onderzoeksproject naar nieuwe toepassingen van technologie in samenhang met het menselijk lichaam. McRae ontwierp voor Philips een aantal 'sensitive' jurken en sierraden, die door technologische snufjes kunnen reageren (trillen, gloeien, van vorm veranderen) op de emotionele gesteldheid van de drager.

''Ontwikkelingen in de technologie hebben altijd enorme invloed gehad op mensen en sociale relaties. Daarover dachten we na bij Philips Design. Mijn huidige werk gaat daarop door. Maar ik heb geen idee welke kant het opgaat: het lijkt een nieuw genre.''

Haar ontregelende werk balanceert tussen mode, videokunst, performance, fotografie en industrieel ontwerp. Met huis-, tuin- en keukenmateriaal maakt McRae, vaak in samenwerking met geestverwanten, de meest waanzinnige vervormingen van het menselijk lichaam. Onder de naam Lucy and Bart - een samenwerking met ontwerper Bart Hess - werden de modellen (McRae zelf, Hess, of een ander willig slachtoffer) ingesmeerd met gekleurd badschuim, beplakt met duizenden tandenstokers, klei of karton, ingesnoerd met touw, staaldraad of nylon, en volgehangen met waterballonnen en zakken houtsnippers. Spelenderwijs. Tot de menselijke huid en gestalte grotesk is vervormd.

Het vervreemdende resultaat van dit geknutsel werd vastgelegd in gelikte modefoto's en animatiefilmpjes. Lucy McRae maakte eerder series van werk voor onder andere het Five Days Off Festival, Bright Magazine, de Amsterdam Fashion Week en de Milan Furniture Fair. Ook haar kunstwerk Peristaltic Skin op Transnatural wordt deel van een serie.

Dit werk stamt uit haar achtergrond als danser. ''Ik heb veertien jaar getraind voor klassiek ballerina, maar kwam tot de conclusie dat ik toch niet op het podium wilde staan. Wat ik eraan overhield was een fascinatie voor het menselijk lichaam, en hoe een kostuum bij een danser een nieuw soort tweede huid lijkt te worden."
Dit jaar stort McRae zich ook op kostuumontwerp. In april levert ze een bijdrage aan de tentoonstelling Super Heroes and Circus van de Britse beeldend kunstenaar Simon Birch in Hongkong. Ze maakte tien krankzinnige superheldenkostuums die tijdens een modeshow zullen worden getoond. (DANIËL BERTINA)

Lucy McRae presenteert haar werk op Multiplex Transnatural: een kunstmanifestatie in TrouwAmsterdam over de samensmelting van natuur en technologie. Te zien van 19 februari t/m 19 maart.

Foto: www.multiplexart.nl