Mix van Parade en Oerol bevalt de New Yorkers

NEW YORK - Het New island festival in New York, een mix van De Parade en het Oerol Festival, begint donderdag aan zijn tweede ronde. De eerste voltrok zich in oer-Hollands regendecor.

De Q-koorts gaat rond onder geiten en schapen in Nederland en daarom mag Nederlands vee de Verenigde Staten niet in. Dat was een tegenvaller voor Jacob Rens & zijn koe ('De eerste koe ter wereld die door een hoelahoep kan springen!').

Rens en Helena 105 zouden naar New York reizen voor het New Island Festival -een soort overzees huwelijk tussen de Parade en het Oerol Festival, maar dat ging mooi niet door. Althans niet voor Helena 105. Rens moest alleen het vliegtuig in. Na veel rondbellen heeft hij op de valreep een Amerikaanse koe gevonden die de honneurs waarneemt.

De understudy van Helena springt nog niet door een hoepel. Ze komt ook niet aanrennen op commando maar de koeienfluisteraar is er zeker van dat hij haar met drie dagen training zo ver zal hebben. Precies op tijd voor deel twee van het theaterfestival dat donderdag weer van start gaat na een paar dagen pauze.

Het is niet helemaal alsof je op Terschelling of in het Martin Luther Kingpark staat, zoals aanvankelijk het plan was. Het reuzenradje staat er niet, de fonteinbar ook niet en de zweefmolen schittert eveneens door afwezigheid. De meeste optredens zijn in de open lucht en niet in de bekende ouderwetse kermistentjes. Het budget was veel te beperkt om deze iconen mee te laten reizen op de boot met decorstukken.

Paradeoprichter Terts Brinkhoff -één van de bedenkers van het festival- moest een stap terug in de tijd zetten, naar de jaren tachtig, naar de beginperiode van The Boulevard of Broken Dreams, de voorloper van De Parade. De uitgangspositie is nu hetzelfde: geen geld maar wel artiesten die willen spelen en publiek dat altijd iets leuks wil beleven. ''Als je die elementen op elkaar weet af te stemmen, heb je feest,'' zegt hi.

Net als in de jaren tachtig moest er een idee komen dat kwaliteit genereert met minimale middelen. Brinkhoff kwam uit bij een tafel. Niet zomaar een tafel maar een honderdtwintig meter lange tafel van sloophout die overal tegen bestand is. ''De tafel is het verbindende middelpunt. We kunnen erop staan, dansen, springen, spelen. Het is een catwalk, een podium en een plek om aan te eten en te drinken; alles wat een mens nodig heeft om zich groter te maken.''

Het blijkt geen slecht idee te zijn. De tafel wordt gebruikt door iedereen tegelijk. Bezoekers lopen er overheen om een dansoptreden aan de andere kant van het grasveld te bereiken terwijl de acteurs van Zap Holland bezig zijn hun decor op te bouwen en de festivalkok rondgaat met een enorme pan hete bliksem met klapstuk. Aan het hoofd staan de Jordanese dames van de Levende Jukebox. ''Whot a luvely Dutch song that wos,'' horen we Helen zeggen na haar vertolking van het nummer Ik krijg een heel apart gevoel van binnen. Yvonne plakt voor de zesde keer haar kauwgum aan de microfoonstandaard.

De aanwezige Amerikanen, en dat zijn er dankzij Time out magazine behoorlijk veel, kijken hun ogen uit. Rosalie Winard en Alison Shy, twee hippieachtige vijftigers kijken met lichte afschuw naar een verlaten bord hete bliksem. Ze willen niets eten en hoeven ook geen Heineken of prosecco. Ze komen voor de optredens en daar valt wat hun betreft weinig op aan te merken.

Natuurlijk wordt er ook geklaagd. Nederlanders klagen dat er te veel Nederlanders zijn. Amerikanen klagen dat de schuimlaag op het bier te dik is en dat de voorstellingen niet op tijd beginnen. Kinderen klagen als de poffertjeskraam het even niet doet. Artiesten klagen dat het op de camping waar ze slapen behelpen is. En eendrachtig wordt geklaagd over het weer, want waar is in godsnaam die zogenaamde Indian Summer van New York? Er was louter blauwe lucht beloofd maar de eerste paar dagen regende het op oer-Hollandse wijze. Maar ja, door de modder baggeren, hoort ook bij de Parade. (ELS QUAEGEBEUR)

Website Leonard de Vogel