When did you last see your father? **

Regie: Anand Tucker
Met: Colin Firth, Jim Broadbent, Juliet Stevenson, Gina McKee

In de openingsscène van de Britse film And when did you last see your father? zien we hoe plattelandsarts Arthur Morrison met zijn familie op weg is naar de paardenrennen. Hij trekt zich niets van de file aan, waar hij eigenlijk zou moeten inschuiven en kletst zich vervolgens ook nog eens in de vip-box.

Dit alles tot afgrijzen van zijn zoon, die op de leeftijd is dat hij last heeft van zijn ouders, maar ook nog eens geconfronteerd wordt met een vader die overal de aandacht naar zich toe trekt, groffe grappen maakt en openlijk flirt met andere vrouwen, vlak voor de ogen van zijn moeder.

Bovendien neemt hij de literaire ambities van zijn zoon totaal niet serieus. Dat blijft ook zo, ook als de zoon volwassen is en als gevierd dichter prijzen in ontvangst mag nemen.

Na de dood van zijn vader schrijft Blake Morrison het succesvolle And when did you last see your father? een poging om die raadselachtige man beter te leren kennen, maar vooral om zijn levenslange gêne, die in volwassenheid uitgroeit naar woede, te verklaren.

Geen betere Britse acteur om deze gêne te verbeelden dan Colin Firth, die we ook al met een door zijn moeder gebreide kersttrui aantroffen in Bridget Jones, maar hier een wat serieuzer, zelfs gekwelde toon aanslaat.

Terwijl Blake wordt gespeeld door Colin Firth en twee jongere acteurs (vooral tiener Matthew Beard maakt indruk) in de verschillende fases van zijn leven, geeft de uitstekende Jim Broadbent gestalte aan vader Arthur. Broadbent, en de fraaie fotografie van het Britse platteland in de jaren vijftig, zijn de sterke punten van een film die moeite heeft een spanningsboog te vinden.

De tijd verstrijkt en de machtige vader zal sterven. Maar het drama ontbrak tussen vader en zoon - en dat was ook het probleem: zoon Morisson stopte alles weg - en Firth komt daar ook niet helemaal uit. Terwijl het boek een treffend zelfonderzoek is, lijkt de film zich geen raad met de soms verstikkende passiviteit.

De filmmaker leeft zich uit in opvallend veel shots via spiegels. ''Je probeert een heel leven een gesprek met iemand te vermijden, en plotseling is het te laat,'' zegt Blake. Dat is wat hij in al die spiegels ziet, natuurlijk: een man die zijn kans heeft gemist. (MARK MOORMAN)

website