The black balloon **

Regie: Elissa Down
Met: Toni Collette, Rhys Wakefield, Luke Ford, Gemma Ward

Het zal niet de bedoeling zijn geweest, maar bij het kijken naar het Australische The black balloon moest de recensent denken aan de wijze raad van Robert Downey aan het adres van Ben Stiller in de Hollywood-satire Tropical thunder: 'You never do a full retard!'' Speel nooit een compleet verstandelijk gehandicapte, want dat levert nooit een Oscar op. Maar een gehandicapte met een speciaal talent (zie Rain Man, zie Forrest Gump), kijk, dan ben je in business.

The black balloon speelt in een gezin waarin de zorg voor de zwaar-autistische puberzoon Charlie (Luke Ford) voor alle leden van de familie verstrekkende gevolgen heeft, met name voor de onzekere puber Thomas (Rhys Wakefield), die zijn broer als een blok aan zijn been ziet. Elissa Down, regisseur en scenarioschrijfster, groeide zelf op met twee autistische broers, dus goede bedoelingen kunnen haar niet ontzegd worden.

Down stapelt incident op incident, een soort catalogus van rampspoed, voortvloeiend uit de onaangepastheid van Charlie, met tomeloos enthousiasme gespeeld door Luke Ford. Maar je blijft je als kijker ongemakkelijk voelen bij deze film met de emotionele diepgang van een soap opera, rondom een verstandelijke handicap, die met zoveel enthousiasme 'gespeeld' wordt door een acteur die voornamelijk de volumeknop kan open zetten in het zoeken naar authenticiteit.

Als het schoolvriendinnetje van de puber Thomas treffen we Gemma Ward aan, die eruit ziet als een supermodel, omdat ze dat ook is in het echte leven. Het zou kunnen dat een jongen die een vriendin als Gemma heeft, op school niet meer gepest wordt maar op een schild over het schoolplein wordt gedragen. Maar niet in The black balloon natuurlijk, waar we ons door wel meer onwaarschijnlijkheden heen moeten slaan.

De titel verwijst naar een beeld in de film waarin we een tros met roze balonnen zien, met één zwarte ballon ertussen. Ook al een niet al te subtiel beeld. (MARK MOORMAN)

Website