Marley and me ***

Regie: David Frankel
Met: Owen Wilson, Jennifer Aniston.

Wanneer de kennelhoudster vertelt dat alleen die ene labradorpup zonder duidelijke redenen is afgeprijsd, zou er toch een alarmbelletje moeten gaan rinkelen? Niet bij het gelukkige journalisten- en yuppenkoppel John (Owen Wilson) en Jennifer Grogan (Jennifer Aniston), hoewel ze wel snel genoeg zullen ontdekken waarom. Marley (naar Bob) komt met een gebruiksaanwijzing: hij is overenthousiast, vreet letterlijk alles en draait helemaal door wanneer het onweert. O ja, en hij valt niet op te voeden.

En daar houdt het verhaal wel zo'n beetje op. De film is vooral een verzameling anekdotes uit dertien jaren in een hondenleven, gezien en opgetekend door baasje John.

In Amerika was Marley & me, gebaseerd op de columns en boeken van de echte John Grogan, een onverwacht groot kassucces. En, toegegeven, regisseur David Frankel (The devil wears Prada) gaat - behalve in de slotakte - niet voor de gemakkelijke sentimenten of het koddige hondensyndroom. Marley is een hond. Geen Cujo, geen Lassie, zelfs geen Beethoven. Gewoon, een hond. Frankel lijkt te begrijpen dat, net zoals bij baby's, de eigenaars zelf ze toch altijd net iets specialer en bijzonderder vinden dan de niet-baasjes.

Uiteindelijk blijft het beest, dat door maar liefst 22 verschillende honden wordt vertolkt, vrij onopmerkelijk. Evenals de familie Grogan overigens. De kids zijn vooral opvulling en ook Aniston heeft, op een uitbarsting na, weinig te doen.

En wat te denken van John en zijn alledaagse problemen (op het werk, in het gezin en met de hond), die in de columns ongetwijfeld grappig en herkenbaar zijn, maar in een speelfilm toch niet helemaal tot hun recht komen.

Met lichte afgunst en spijt bekijkt hij het leven van zijn vriend en collega Sebastian (Eric Dane), die wel met het mes op de keel drugsbaronnen interviewt en andere spannende avonturen beleeft. Probleem is, dat doen wij soms ook. (BREGTJE SCHUDEL)

www.marleyandmemovie.com