Il y a longtemps que je t'aime ****

Regie: Philippe Claudel
Met: Kristin Scott Thomas, Elsa Zylberstein

Het aangrijpende drama 'Il y a longtemps que je t'aime' over twee zussen die elkaar na vijftien jaar weer ontmoeten, is de eerste speelfilmregie van de schrijver Philippe Claudel. Ook het scenario is van zijn hand, en geen bewerking van een van zijn romans. De titel verwijst naar een Frans kinderliedje over een verloren liefde. Een ander aanknopingspunt dat kort in de film opduikt, is het indrukwekkende schilderij 'La douleur' ('De smart') van Emile Friant.

De oudste zus Juliette, prachtig gespeeld door Kristin Scott Thomas, zou zo uit dat schilderstuk gestapt kunnen zijn. Ze is teruggekeerd, maar haar blik en haar houding verraden dat ze eigenlijk nog ergens anders is. Vijftien jaar gevangenis laat zijn sporen na. Die opsluiting was misschien nog niet het ergste. Ze heeft haar kind gedood. Dat is zoiets onvoorstelbaars dat iedereen het opvat als een goede grap wanneer Juliette op een feestje wordt gedwongen haar lange afwezigheid te verklaren.

Het weerzien met haar jongere zus Léa (Elsa Zylberstein), haar levendige, expressieve tegenpool, wordt wederzijds gekleurd door vreugde en ongemak. Want Juliette was dan weliswaar verstoten door haar ouders, maar had Léa in die vijftien jaar niet wat meer van zich kunnen laten horen? De enige die de vreemde tante volstrekt onbevangen tegemoet treedt is het geadopteerde Vietnamese dochtertje van Léa. Geadopteerd ja, want het gebeurde heeft ook Léa diep geraakt. ,,Ik wilde geen kinderen in mijn buik."

De voorspelbare problemen waar veroordeelden na hun vrijlating mee te maken krijgen (wantrouwen, moeite om een baan te vinden, ambtelijke molens) spelen bij Claudel een ondergeschikte rol. 'Il y a longtemps que je t'aime' gaat over de terugkeer uit een ander soort gevangenis, die van het verdriet. Bij wijze van ondertoon weeft hij door dit gevoelig vertelde verhaal nog een aantal variaties op het thema 'opsluiting'. Een vader die na een beroerte niet meer spreken kan, een demente moeder, een begripvolle politieman die zelf worstelt met zijn scheiding. De teneur is uiteindelijk hoopvol, maar een tragisch incident aan de zijlijn maakt duidelijk dat het ook heel anders had kunnen lopen.

Zonder al te veel dramatische verwikkelingen - dat is ook niet nodig met zulke fantastische actrices - tekent Claudel voor ons uit hoe Juliette aarzelend en tastend weer haar plek in het leven probeert te vinden. Sober, trefzeker en genuanceerd, met soms onverwacht ontroerende momenten, en soms onverwacht scherpe uitvallen. Een verhaal dat ongetwijfeld is gekleurd door Claudels persoonlijke ervaringen uit de tijd dat hij les gaf aan gevangenen. Horen we hem daar zelf misschien wanneer Léa tegen haar literatuurstudenten heftig uitvalt over Dostojevski? ,,Wat weet die nou van moordenaars!" (LEO BANKERSEN)

Website
Trailer