Kan door huid heen ****

Regie: Esther Rots
Met: Rifka Lodeizen, Wim Opbrouck

Haar reputatie was haar vooruitgesneld met twee korte films die waren geselecteerd voor Cannes en een Gouden Kalf voor een derde film. Kan door huid heen, de eerste speelfilm van Esther Rots, inmiddels geselecteerd voor het filmfestival Berlijn, is een bevestiging van haar talent.

In Kan door huid heen zien we de wereld door de ogen van Marieke, een jonge vrouw in de grote stad, meester over haar eigen leven. Maar dan maakt haar vriend het uit en midden in de rouw om de verbroken relatie wordt ze aangerand in haar eigen huis door een pizzakoerier.

Ze besluit te breken met haar oude leven en de stad en koopt een huisje op het Zeeuwse platteland. Van een plattelandsidylle is hier nauwelijks sprake. De eenzaamheid van het platteland is net zo dreigend als de volheid van de stad en het huisje blijkt een krot, waarvan het verval gelijke tred houdt met Mariekes geestelijke aftakeling. Rots laat ons in het hoofd van de jonge vrouw kruipen, indrukwekkend vertolkt door Rifka Lodeizen, die hier de rol van haar leven speelt.

Door het persoonlijke perspectief waarin de film verteld wordt, weten we nooit helemaal waar we naar zitten te kijken; het is alsof de nachtmerries en wraakvisioenen van de vrouw tot leven komen.

Rots zet alle middelen in om de verwarring van de vrouw te tonen. In het camerawerk van Lennert Hillige krijgt het Zeeuwse landschap bij daglicht de kans zich te ontvouwen, maar blijft het ongenaakbaar. Dit wordt afgewisseld met intense close-ups, die vooral werken in samenhang met het prachtige geluidsdecor van Dan Geesin, die ook een aantal liedjes voor de film schreef. Rots was zelf verantwoordelijk voor de montage, waarbij een subtiel spel met de chronologie en het point of view wordt gespeeld.

Wim Opbrouck speelt de buurman van Marieke, die probeert een helpende hand te bieden. Hij mag dan pragmatisch, behulpzaam en zelfs lief voor haar zijn, hij blijft een figuur aan de buitenkant en per definitie zonder idee wat er in haar hoofd omgaat. Opbrouck maakt een mooi portret van deze onvoorwaardelijke toewijding, die, misschien, de redding van de jonge vrouw zal zijn.

Kan door huid heen is een prachtfilm die hopelijk niet het lot ondergaat van veel Nederlandse arthousefilms van de laatste jaren: kritische waardering, maar genegeerd door het publiek. Er gingen vorig jaar ruim 100.000 mensen naar een kleine Franse film over een vrouw in een persoonlijke crisis (Il y a longtemps que je t'aime). Waarom zouden die mensen niet naar Kan door huid heen gaan? (MARK NOORMAN)

Website